Het clubblad De Feijenoorder

Een eigen blaadje

Op 1 juni 1917 verscheen het eerste nummer van het ‘officieel orgaan van de R.V.V. Feijenoord’. Het blad kwam twee keer per maand uit en de redactie zat bij J. D. van Bennekum in de Zwaerdecroonstraat. Voor spelende leden was een abonnement verplicht; het kostte zestig cent per jaar. Het was niet de eerste poging. In mei 1912, toen Feijenoord tot de landelijke bond toetrad, was er ook al een clubblad geweest, maar dat kostte zo veel geld dat het na een jaar werd stopgezet. Pas toen de club zicht had op een eigen terrein, vond het bestuur een eigen blad weer nodig.

Vanaf maart 1928 droeg het blad de naam De Feijenoorder. Met onderbrekingen in de oorlogsjaren verscheen het tot ver na de Tweede Wereldoorlog. Ruim vierhonderd nummers uit de jaren 1917 tot en met 1960 zijn bewaard gebleven en staan in Delpher. Ze vertellen een verhaal dat in de kranten nauwelijks te vinden is: dat van de vereniging achter het eerste elftal.

Van honderd leden naar vierentwintig elftallen

In het voorjaar van 1918 telde Feijenoord ongeveer 120 leden. Na de promotie naar de eerste klasse groeide de club snel. In 1921 waren het er ruim 200, met negen elftallen, en in 1924 al 272, verdeeld over dertien elftallen. Niet iedereen betaalde trouw zijn contributie. In de zomer van 1924 kregen maar liefst 111 leden te horen dat ze geroyeerd zouden worden als ze niet vóór 4 augustus betaalden. Voor werklozen bleef een uitzondering mogelijk; zij konden zich melden bij een commissie.

In de jaren dertig werd Feijenoord een van de grootste verenigingen van Rotterdam. In het seizoen 1931/32 speelden 24 elftallen samen 344 wedstrijden, waarvan er 221 werden gewonnen, met 1.276 doelpunten voor. De club telde toen ruim vierhonderd werkende leden.

Feesten, liederen en dames-voetbalsters

Het clubblad stond vol verslagen van feestavonden. Op 27 maart 1921 werd in het gebouw van ’t Nut het twaalfenhalfjarig bestaan gevierd, met een regie, een potpourri met versjes en een klucht. Het bestuur bedankte achteraf ook ‘de dames-voetbalsters voor hun werkelijk aardig clublied’, in de hoop het nog vaak te horen, ‘zoo noodig van de overdekte tribune’. Damesvoetbal was in die jaren omstreden, en een columnist grapte in juli 1921 dat er bij damesvoetbal ‘veel prikkeldraad’ nodig zou zijn. Wel had de club in de jaren twintig een damesafdeling bij de atletiek.

Feyenoord op de radio

Wie niet mee kon naar een uitwedstrijd, zat in de jaren twintig thuis te wachten op de uitslag. In januari 1928 stond er een gedicht in het clubblad, ‘Radio wel en wee’, over de supporter die om vijf uur aan de luidspreker hing als Vas Dias de uitslagen voorlas. Eerst afdeling I, waar je ‘geen dikke vrinden mee’ was, en dan eindelijk afdeling II. Bij een overwinning danste je door de kamer en stak je ‘per ongeluk de loudspeaker in je mond’ in plaats van je pijp. Bij een nederlaag had de omroeper het natuurlijk mis.

Oorlog en wederopbouw

In juli 1940 meldde het blad het overlijden van het vijftienjarige adspirant-lid C. Bastiaanse, die was omgekomen bij een Engels bombardement op de stad. Over de oorlogsjaren van het eerste elftal lees je meer in Feijenoord in de Tweede Wereldoorlog.

Na de bevrijding groeide de club opnieuw. In oktober 1945 telde Feijenoord ongeveer 1.200 donateurs, verspreid over de hele stad, en met de leden erbij was dat ‘een kleine 2000’. Een jaar later stond de teller op 1.955: 318 werkende leden, 123 juniorleden, 212 adspirant-leden en 1.302 ondersteunende leden. ‘Bijkans tweeduizend Feyenoorders!’, schreef het blad.

Afscheid van oude spelers

In de jaren vijftig schreef redacteur L. A. Heesakker de herdenkingsstukjes over oud-spelers die overleden. Zo herdacht hij in 1953 doelman Frits Dekker van de kampioenselftallen van 1927 en 1928, die dierenarts was geworden, en in 1957 rechtshalf Willem Visser, die met zijn broer Manus aan de atletiekafdeling had gebouwd. In 1958 volgde Piet van Bennekum, ‘de harde werker, de pracht voetballer, die ons mee omhoog heeft gestuwd’.

Leden van verdienste en ereleden

Wie veel voor de club had gedaan, kon door de algemene vergadering tot lid van verdienste worden benoemd. Dat ging niet vanzelf: er was een ruime meerderheid van stemmen voor nodig, en in 1929 haalde Cor van der Velde die net niet, terwijl Kees Pijl wel werd benoemd. Later volgden onder anderen Jan Petterson (1950) en Jan Linssen (1953). Het eerste erelid van Feijenoord werd in 1936 D. G. van Beuningen, een van de mannen achter de bouw van De Kuip. Oud-voorzitters als J. M. Weber en L. van Zandvliet werden erevoorzitter.

In de zomer van 1956 stemden 134 aanwezige leden ermee in dat de R.V. en A.V. Feijenoord voortaan Sportclub Feijenoord zou heten. In september 1956 stond die naam al op de voorkant van het clubblad.