De opening van De Kuip

Een stormachtige ochtend

Zaterdag 27 maart 1937 begon guur en stormachtig. ’s Middags klaarde het op, en in de loop van de middag trokken tienduizenden Rotterdammers over de bruggen naar de Kreekweg in IJsselmonde. Daar stond het stadion waaraan sinds de zomer van 1935 was gebouwd. Over de bouw lees je meer in De bouw van De Kuip.

De stad had zich voorbereid alsof er al een interland werd gespeeld. Langs de route hingen blauwe ANWB-bordjes met het woord ‘Stadion’, auto’s kregen een speciale parkeerkaart, en de tramlijnen 3 en 9 reden met alle beschikbare wagens en 38 extra tramtreinen. Ook dat was volgens De Maasbode nauwelijks genoeg: bij het naar huis gaan puilden de wagens uit. Er waren ongeveer tienduizend genodigden, en die ochtend waren al dertienduizend kaarten verkocht. Aan de loketten rond ‘de machtige kuip’ werden er daarna nog duizenden bij verkocht.

Afscheid van de Kromme Zandweg

Op hetzelfde moment gebeurde er aan de Kromme Zandweg iets heel anders. Het terrein waar Feijenoord twintig jaar had gespeeld en drie landstitels had gevierd, lag er stil en verlaten bij. Er stonden volgens de krant maar tien mensen, bijna allemaal persfotografen. Om vijf over half drie ging de vlag omlaag. Een estafetteloper trok zijn trainingspak uit, nam het vlaggetje mee en begon aan de tocht naar het nieuwe stadion, onderweg aangemoedigd door groepjes mensen langs de weg.

Een levende omlijsting

In het stadion stonden de leden van Feijenoord al klaar, elftal na elftal. Ze kwamen onder de tribunes vandaan en stelden zich rondom het veld op, terwijl het muziekkorps van de Steenkolen Handelsvereeniging speelde. Op dat moment brak de zon even door de grijze lucht. Toen de laatste estafetteloper met de vlag het stadion binnenkwam, ging er een luid hoera op. Hij liep onder luid gejuich een ererondje, waarna alle leden elkaar een hand gaven en zo een levende lijst om het hele veld vormden. Het eerste elftal stond in het midden, rond de clubvlag.

In de koninklijke loge, versierd met groen en bloemen, zaten de genodigden: burgemeester Droogleever Fortuyn met drie wethouders, de voorzitters van de voetbalbond en het Olympisch Comité, de hoofdcommissaris van politie en architect Brinkman.

Toespraken en een eerbetoon

Om drie uur nam mr. T.D. Zijlker het woord, namens de N.V. Stadion Feijenoord. Hij noemde het stadion een poging om ‘in donkere jaren’ te laten zien dat de zwaar getroffen stad niet bij de pakken neerzat. Hij dankte de aannemers Van Eesteren en Braat en herdacht architect Leendert van der Vlugt, die een jaar eerder was overleden en zijn ontwerp niet af had zien komen. Daarna droeg hij het stadion over aan de vereniging.

Voorzitter Leen van Zandvliet beloofde dat Feijenoord zo’n ‘vorstelijk huis’ waardig zou zijn. Eén man noemde hij apart: D.G. van Beuningen, die zich in 1933 voor het plan had laten winnen en zonder wiens steun het stadion er volgens Van Zandvliet niet was gekomen. Hij zei er ook bij dat er openlijk tegen het plan was gewerkt, en dat velen het voor onmogelijk hadden gehouden. Burgemeester Droogleever Fortuyn sloot af: de mannen achter het stadion hadden zich verdienstelijk gemaakt voor Rotterdam.

Het lint

Daarna liep jonkheer De Beaufort, kamerheer van koningin Wilhelmina, naar de ingang van het veld en knipte het rood-witte lint door. ‘In naam van Hare Majesteit de Koningin verklaar ik het stadion voor geopend.’ Er klonk klaroengeschal en applaus, en daarna vijf saluutschoten. Het mannenkoor Rotte’s Mannenkoor zong het Wilhelmus, dat de tienduizenden staand aanhoorden, terwijl rond het stadion de vlaggen van Nederland, Rotterdam en de meeste Europese landen werden gehesen.

Toen kwam de club zelf. Het eerste elftal betrad het veld in een feestelijk rood-wit tenue, tot de schoenen aan toe. Om de clubvlag stelden zich ook de 25 andere elftallen van Feijenoord op, van ‘dikbuikige senioren’ tot de kleinste junioren, en samen zongen ze het eerste couplet van het clublied. Daarna lieten zo’n driehonderd leden onder leiding van gymnastiekleraar Van Tongeren turnoefeningen zien, voor ze onder applaus het veld af stormden.

De eerste wedstrijd

Tegenstander was het Belgische Beerschot, onder scheidsrechter Van Moorsel. Burgemeester Droogleever Fortuyn verrichtte de eerste aftrap. Het was koud, en tijdens de toespraken was er zelfs een sneeuwbui gevallen. Feijenoord speelde met Van Male; De Groot, Van der Heide; Bas Paauwe, Kuppen, Van Heel; Linssen, Smits, Vrauwdeunt, Vente en Kantebeen.

Leen Vente maakte het allereerste doelpunt in het nieuwe stadion en scoorde kort daarna nog een keer. Beerschot deed via Isenborghs iets terug, maar Kantebeen maakte voor rust 3-1. Na rust scoorde Linssen, Van den Eynde maakte 4-2 en Vente kopte de eindstand binnen: 5-2. In de slotfase miste doelman Van Male nog een strafschop. In het archief staat een publieksaantal van 37.825; de kranten spraken van 25.000 tot 30.000 bezoekers.

De generale repetitie

Voor De Maasbode was de dag vooral een generale repetitie. Op 2 mei 1937 speelde het Nederlands elftal er tegen België, en daar werden 60.000 toeschouwers verwacht. Het verkeer onder leiding van de verkeerspolitie was goed verlopen, schreef de krant, al moest er voor de interland nog iets aan het tramvervoer gebeuren. ‘Rotterdam spant nu de kroon’, kopte het blad. Na de wedstrijd volgde nog een receptie.

Officieel heette het Stadion Feijenoord. Maar al snel had iedereen het over De Kuip, het woord dat de krant die middag ook al gebruikte. Bekijk alle wedstrijden die er sindsdien gespeeld zijn op de stadionpagina van De Kuip, of de sfeer door de jaren heen in Sfeer in De Kuip.