Biografie
Ik ben geboren in het kleine dorp Hensbroek, dat ongeveer
vijftienhonderd inwoners telt. Mijn ouders wonen er nog steeds en ook
ik ben er tot mijn transfer naar Feyenoord altijd gebleven. Ik kom uit
een echte sportfamilie. Mijn moeder Margaret heeft altijd gehandbald en
mijn vader was als amateur een echte doelpuntenmaker. Mijn jongere
zusjes Ellen en Lisan sporten ook fanatiek. Ellen is een fanatieke
turnster en moet daarvoor het hele land door. Lisan doet aan volleybal
en gaat er net als Ellen en ik vol voor.
We hebben alle drie veel aan onze ouders te danken. Onze vader en
moeder hebben ons altijd gesteund. Ze waren er altijd bij toen ik
voetbalde en misten nooit een wedstrijd. Het is voor mij onmogelijk om
ze daar op een goede manier voor te bedanken. Ik kan het wel vaak
zeggen, maar eigenlijk is dat niet genoeg. Ik vind het ongelooflijk wat
ze allemaal hebben gedaan. Mijn vader is conducteur en draait
onregelmatige diensten, maar slaagde er altijd in te kunnen rijden en
toch aanwezig te zijn. Ze maakten nooit onderscheid, want mijn zusjes
konden op dezelfde interesse rekenen. Als we maar vol gaan voor wat we
willen en er niet met de pet naar gooien. Dan genieten ze. Ik heb echt
groot respect voor mijn ouders en hoop dat ook ooit voor mijn kinderen
te doen.
In Hensbroek ben ik met voetballen begonnen. Op mijn zesde ging ik
spelen bij Apollo '68, de dorpsclub. Op het moment dat ik naar het
laatste jaar van de basisschool ging, ben ik vertrokken bij Apollo. Ik
wilde hoger gaan spelen en ben naar SVW in Heerhugowaard vertrokken.
Dat was op dat moment een moeilijke beslissing, want ik had het naar
mijn zin bij Apollo. Maar achteraf heb ik er verstandig aan gedaan.
Want bij SVW ging het boven verwachting goed. AZ had snel
belangstelling en al na één seizoen ben ik overgestapt. Dat was
geweldig natuurlijk. Ik wilde bij SVW doorgroeien, maar dat het al zo
snel in een overgang naar AZ resulteerde had ik nooit verwacht. AZ
speelde in die tijd nog in de eerste divisie, maar het was wel een
profclub. Ik zag de overgang als een echte promotie.
Elk jaar zag ik AZ professioneler worden. Niet alleen aan de
prestaties, maar ook aan de manier waarop zaken steeds beter geregeld
werden binnen de club. Ik kwam op mijn twaalfde terecht in de C-jeugd
van AZ. Ik was bij SVW een nummer '10', maar kon op meer plekken uit de
voeten. Ik was linker- en rechtermiddenvelder, buitenspeler en soms ook
wel spits. Het eerste jaar heb ik overal in het elftal rondgelopen,
maar na een jaar werd ik verdediger. Ik was niet eens zo groot, maar
groeide wel snel en was redelijk sterk voor mijn leeftijd. Verdedigen
lag me al snel. Ik heb nooit spijt gehad dat ik me op die positie ben
gaan richten.
Door de leeftijdsverandering in het jeugdvoetbal heb ik uiteindelijk
drie jaar in de C-jeugd gespeeld. Het ging daarna ook goed in de
B-jeugd, waar ik twee jaar speelde. Bij de A'tjes ging het hard met me.
Twee jaar in het tweede team volgden, maar in mijn eerste jaar mocht ik
al een paar keer op de bank zitten bij het eerste elftal. In mijn
tweede jaar, dan spreek ik over het seizoen 2004/2005, kwam het in 2005
tot een debuut. Het ging goed, ik kreeg vertrouwen en mocht zelfs
spelen in de halve finale van de UEFA Cup tegen Sporting Lissabon. De
uitschakeling in de laatste seconden is een dieptepunt en ik kan er nog
steeds pissig om worden. Maar tegelijkertijd is het natuurlijk ook een
hoogtepunt om mee te maken. Het stadion kolkte, het was echt een
ongelooflijke sfeer.
In het seizoen 2004/2005 speelde ik uiteindelijk vijf wedstrijden
bij AZ en vijf bij Oranje onder 20 jaar op het WK dat in Nederland werd
gespeeld. Mijn snelle doorbraak had veel te maken met het type
wedstrijden dat ik speelde. Zeven van die tien wedstrijden kwamen
immers live op televisie en ik had het geluk dat ik het vrij goed deed.
Ik kwam daardoor zelfs bij het Nederlands elftal, waar ik in de
uitwedstrijd tegen Tsjechië " toen we ons plaatsten voor het WK 2006 "
een droom zag uitkomen. Ik debuteerde en zie dat als het mooiste wat ik
tot dusver op voetbalgebied heb meegemaakt. Het ging ongelooflijk hard
met me. Mensen hadden een mening over me en ik werd overal herkend. Er
werd veel over me geschreven, vaak positief maar ook wel eens negatief.
Het hoort erbij denk ik. Voor mij persoonlijk gaat het maar om één
ding: voetballen. Het seizoen daarop ging het minder. Ik speelde weinig
en qua contract kwam ik er niet uit met AZ. Ze deden me een aanbieding
van vijf jaar en dat vond ik te lang. Er zijn vanaf dat moment wat
dingen gebeurd, waardoor het gevoel niet meer goed was en ik voor
mezelf moest kiezen. Er was interesse van Tottenham Hotspur, maar ik
denk dat de stap naar het buitenland nog te vroeg was. Ik heb nog
genoeg te leren in de Eredivisie. Ajax had ook interesse, maar dat kon
alleen via een arbitragezaak. Dat kan nooit goed zijn voor een jongen
van 20 jaar. Dat Feyenoord kwam beschouwde ik als mijn grote geluk; een
fantastische uitdaging.
De keuze voor Feyenoord was niet zo moeilijk. Het is een geweldige
club, met supporters in heel het land. Ik ben opgegroeid in een regio
waar Ajax het meest tot de verbeelding sprak. Maar zelfs in
Noord-Holland zijn er ongelooflijk veel Feyenoord-supporters en dat is
in heel het land zo. Dat zegt veel over de populariteit, die zich niet
tot Rotterdam beperkt. Dat zie ik als iets bijzonders. Toen het rond
was met de clubs was het nog maar een formaliteit om er zelf uit te
komen.
Ik ben heel goed ontvangen. Alles is perfect geregeld en als ik iets
niet weet, wil iedereen me helpen. Ik was blij dat we meteen op
trainingskamp gingen en daardoor wist ik ook meteen meer van mijn
medespelers, zowel in als buiten het veld. De aandacht voor mijn
persoon was meteen groot, maar dat ben ik inmiddels wel een beetje
gewend. Er is veel op me afgekomen, maar ik denk dat ik nog steeds
dezelfde jongen van een jaar terug ben. Het is vrij extreem geweest en
heeft wel wat met me gedaan, maar ik ben nog steeds dezelfde Ron. Mijn
omgeving heeft me gemaakt tot de nuchtere jongen die ik ben. Ik weet
wat ik wil en doe daar alles voor.
Wat ik nu wil? Kampioen worden natuurlijk. Natuurlijk is het
mogelijk. Ik wil prijzen winnen met deze club. Dat we zo hoog staan
bevestigt dat we de mogelijkheden hebben. Er staat een goed elftal en
ik ben blij dat ik er meteen deel van uit mocht maken. Hopelijk eindigt
het op de Coolsingel. Ik heb daar al veel verhalen over gehoord, maar
kan me er moeilijk een voorstelling bij maken. Daarom zou het wel zo
leuk zijn om het een keertje mee te maken"
Op 6 mei 2008 kreeg Ron een zoon, genaamd Shane. Vlaar is sinds 10 mei 2010 getrouwd met Stephanie Bakker. Ze hebben
samen twee zoons, Shane en Xavi. Sinds begin 2012, net na de geboorte
van de tweede zoon Xavi, is bekend geworden dat Ron en Stephanie gaan
scheiden. Naam: Ron Peter Vlaar.
Geboortedatum: 16 februari 1985.
Geboorteplaats: Hensbroek.
Contract tot: Medio 2009.
Positie: Centrale verdediger.
Opleiding:
Ik heb de HAVO afgerond en daarna heb ik wat cursussen gedaan over
sportmassage en blessurepreventie. Ik wil het graag weer oppakken, maar
heb er momenteel weinig tijd voor.
Burgerlijke staat: Ik heb een vriendin: Manon
Kinderen: Geen
Vorige clubs: Apollo '68, SVW '27, AZ en Feyenoord
Trainers:
Luc Nijholt, Job Dragstma, Aloys Wijnker, Gideon Dijks, Jan Nederburgh,
Alex Pastoor, Co Adriaanse, Louis van Gaal en Erwin Koeman
Favoriete club:
Ik vind Manchester United een prachtige club. Ik heb op Old Trafford
naar Engeland - Wales gekeken en heb ervan genoten. Ik vond de club
altijd al iets bijzonders hebben, maar was na die wedstrijd helemaal
onder de indruk.
Favoriete stadion: Old Trafford in het buitenland en De Kuip in Nederland.
Grootste voorbeeld: Jaap Stam. Zijn uitstraling en de manier waarop hij spitsen uitschakelt, vind ik fantastisch.
Stad:
Ik heb geen favoriete stad en voel me wel snel op mijn gemak. Rotterdam
bevalt me goed en Alkmaar heb ik beter leren kennen en daar kom ik ook
graag.
Hoogtepunt: Mijn debuut voor Oranje, uit tegen Tsjechië. Ik debuteerde en we plaatsten ons voor het WK; het kon gewoon niet mooier.
Dieptepunt:
Vreemd genoeg is het tegelijkertijd een hoogtepunt, maar de
teleurstelling overheerste na de uitschakeling in de halve finale van
de UEFA Cup in 2005. We dachten in de finale te zitten, maar verloren
in de laatste seconden van Sporting Lissabon. Het stadion kolkte, echt
ongelooflijk. Ik kan er nog steeds pissig om worden dat we verloren.
Vrije tijd:
Ik wil misschien gitaar gaan spelen en wil op termijn weer wat met
sportmassage en blessurepreventie gaan doen. Maar nu ligt mijn
prioriteit bij het voetbal.
Tijdschriften: Ik lees VI en Sportweek.
Krant: Het Noord Hollands Dagblad toen ik thuis woonde. Op de club lees ik de kranten die er liggen.
Televisie:
Ik kijk steeds minder. Een goede film wil ik, als ik tijd heb, graag
zien. Maar er is geen programma in het bijzonder dat ik moet zien. Ik
kijk niet altijd voetbal, want er is zoveel op televisie dat het bijna
niet leuk meer is.
Muziek: Het maakt me niet zoveel uit. Ik luister naar de radio en merk wel wat er wordt gedraaid.
Beste film: The Greene Mile.
Beste CD: Heb ik niet.
Beste boek: Ik lees de laatste tijd wat meer boeken dan ik altijd deed, maar een favoriet heb ik niet.
Eten: De spaghetti van mijn moeder.
Drank: Een colaatje gaat er altijd in.
Beste Eigenschap: Ik ben een planner en hou van regelmaat.
Slechtste eigenschap: Vreemd genoeg heb ik ook altijd het gevoel van: het komt wel goed. Daardoor ben ik misschien soms iets te laconiek.