Biografie
Ik heb een fijne jeugd gehad. Ik ben opgevoed door mijn vader
Astrando en moeder Sandra en heb nog een broertje en een zus. Mijn
broertje heet Romario en je zou denken dat m'n ouders ons om
voetbalredenen Diego en Romario hebben genoemd, maar dat is niet het
geval. Ik denk dat ze het gewoon mooie namen vonden. Ik had vanaf het
eerste moment maar één passie: voetballen. Er waren genoeg pleintjes in
de buurt, waar ik dan ook volop te vinden was. Dat heb ik lang
volgehouden, tot een goede vriend mijn vader aanraadde om me op voetbal
te laten gaan. Mijn moeder was het ermee eens en zo is het allemaal
begonnen.
Ik begon bij DWS, een grote Amsterdamse amateurvereniging. Op dat
moment droomde ik er al van om profvoetballer te worden. Het was een
leuk seizoen, vooral omdat ik in een vriendengroep terecht kwam.
Regelmatig sliepen we ook in de weekenden bij elkaar, ik denk daar met
plezier aan terug. Na dat seizoen stond Ajax voor de deur. Ik heb er
vijf jaar gezeten en heb het er goed naar mijn zin gehad. Dat had
vooral te maken met de groep, want net als bij DWS had ik veel
vrienden. Jermaine Lens van AZ en Jeffrey Sarpong zaten onder andere
bij mij in het elftal. Toch ben ik vertrokken. Ajax vond me niet goed
genoeg en ik wilde zelf ook weg. Ik voelde me niet meer op mijn gemak,
omdat veel vrienden weggingen en mijn band met de trainer niet optimaal
was. Het was jammer, maar er viel geen droom in duigen. Ik was juist
positief en dacht: kop omhoog en maak er ergens anders wat moois van.
Dat werd dus bij DWS en weer was die club voor mij een opstap. Want na één goed seizoen, waarin we overigens twee keer van Ajax wonnen,
vertrok ik naar Stormvogels Telstar. Na één seizoen belde Maup Martens
met de vraag of ik naar Feyenoord wilde komen. Ik ben een aantal keer
gaan kijken en was snel overtuigd. Ik had er geen moeite mee om als
Amsterdamse jongen naar Feyenoord te gaan. Waarom ook? Ajax lag ver
achter me en ik had altijd al een speciaal gevoel gehad bij Feyenoord.
Ik wilde een nieuwe stap zetten en ik kreeg de mogelijkheid bij
Feyenoord. Ik greep het dan ook met beide handen aan.
Het is snel gegaan bij Feyenoord. Ik kwam in de C1 terecht, waar het
goed ging. Daarna speelde ik twee seizoenen bij de B1 en aan het eind
van dat laatste seizoen maakte ik zelfs mijn debuut in het eerste. Dat
was heel bijzonder voor me en kwam als grote verrassing. Want ik was
nog maar een speler van de B-tjes en nog maar net zeventien jaar! Door
blessures en omdat de rechtsbuiten van de A1, Tim Vincken, al bij het
eerste zat, werd ik erbij gehaald. Voor mij was het een ongelooflijke
eer en grote ervaring. Ik ben ook blij dat ik mocht spelen onder
Gullit, een man die als speler heel veel heeft gepresteerd. Achteraf
bleek het zijn laatste wedstrijd te zijn geweest als trainer van
Feyenoord, wat het extra bijzonder maakte.
Het jaar 2005 is heel bijzonder voor me geweest. Ik maakte mijn
debuut in Feyenoord 1 tegen ADO Den Haag, maar er gebeurde nog veel
meer. In die periode werden we ook tweede op EK voor spelers onder
zeventien jaar. Later in het jaar werden we met hetzelfde team derde op
het WK in Peru. Dat was een unieke prestatie, want geen enkele andere
lichting had dat ooit bereikt. Met de B1 wonnen we de beker, de Super
Cup en het kampioenschap. En bij het eerste kreeg ik ook regelmatig
mijn kans. In mijn eerste wedstrijd van het seizoen 2005/2006 maakte ik
als invaller zelfs de winnende treffer tegen Roda JC, wat ik tot dusver
als mijn hoogtepunt beschouw. Meteen na het doelpunt ging er zoveel
door me heen dat ik amper adem kon halen.
Het ging goed bij het eerste, maar ik ben ook blijven spelen bij het
tweede en de A1. Ik vind dat een goede zaak, want het is goed voor mijn
ontwikkeling. Ik denk niet dat ik er al ben, dat zou wel heel snel
zijn. Ik moet nog veel leren, bijvoorbeeld om niet altijd de actie te
maken om de actie. Ik moet functioneler leren spelen. Ook moet ik meer
egoïstisch worden, ik leg soms te vaak af en moet ook eens voor eigen
succes gaan als de mogelijkheid ervoor is.
In februari van dit seizoen werd ik teruggezet omdat ik tegen Ajax
A1 een rode kaart kreeg. Ik kreeg een elleboog in mijn nek. De
scheidsrechter floot niet, waarop ik iets tegen hem zei. Ik maakte
daarop een wegwerpgebaar en kreeg rood. Hij zei dat ik mijn
middelvinger had opgestoken, wat niet waar was. Ik werd voor enkele
weken uit het eerste gezet, wat natuurlijk pijn deed. Maar ik heb er
ook zeker van geleerd, bijvoorbeeld om mijn mond niet altijd open te
trekken als ik het er niet mee eens ben.
Ik hoop bij Feyenoord te slagen, daar is waar ik van droom. Het
lijkt me ook geweldig om kampioen te worden. De beelden van een
feestende Coolsingel ken ik alleen van televisie. Ik denk dat mijn
ouders het ook prachtig zullen vinden. Ik ben ze veel dank
verschuldigd, want ze hebben me altijd met alles geholpen en gesteund.
Mijn vader reist me overal achterna, ook met Oranje. Hij was
bijvoorbeeld ook op het WK in Peru, dat waardeer ik. Jaren geleden
zette hij me na een nachtdienst ook wel eens af op Varkenoord, waarna
hij zelf op het parkeerterrein ging slapen tot ik klaar was. Heel
bijzonder, alleen daarom wil ik al ten koste van alles slagen.
Naam: Diego Marvin Biseswar
Geboortedatum: 8 maart 1988
Geboorteplaats: Amsterdam
Contract tot: Medio 2007
Positie: Aanvaller
Opleiding: Ik heb VMBO afgerond
Burgerlijke staat: Ik ben vrijgezel
Kinderen: Geen
Vorige clubs: Ajax, DWS, Stormvogels Telstar en Feyenoord.
Trainers: Bij Feyenoord Cor Adriaanse, Henk Fräser en Koeman.
Favoriete club: Juventus, Barcelona en Feyenoord.
Favoriete stadion: De Kuip
Grootste voorbeeld: Del Piero en Ronaldinho
Stad: Ik voel me overal op mijn gemak.
Hoogtepunt: Dat ik bij het eerste ben gekomen en het winnende doelpunt maakte tegen Roda JC.
Dieptepunt:
Dat ik even werd teruggezet naar het eerste nadat ik een rode kaart had
gekregen bij de A1. Een dieptepunt is overdreven, maar het was wel een
teleurstelling.
Vrije tijd: Spelen op de PlayStation 2 op het spel Pro Evolution Soccer.
Tijdschriften: Thuis hebben we een abonnement op Voetbal International. Soms lees ik ook Sportweek.
Krant: We hebben een abonnement op De Telegraaf. Ik lees ook regelmatig Spits.
Televisie: Goede Tijden Slechte Tijden en Prison Break.
Muziek: R&B en rap.
Beste film: Scarface van Al Pacino.
Beste CD: Heb ik niet.
Beste boek: 'Deze neger buigt voor niemand' van Winston Bogarde.
Eten: De nasi van mijn moeder.
Drank: Als er maar geen prik in zit. Ik drink ook veel sapjes.
Beste Eigenschap: Ik wil altijd winnen.
Slechtste eigenschap: Soms word ik wel eens te snel boos als er een overtreding op me wordt gemaakt.