Biografie
Ik ben op een merkwaardige en ook wel grappige manier keeper
geworden. Ik deed op negenjarige leeftijd een proeftraining bij
Al-Ahly, een Egyptische topclub. Ik hield er toen al van om goals te
maken en werd dus beoordeeld als aanvaller. Gelijk na de training kreeg
ik te horen dat het bij die ene training zou blijven. Ik was geen goede
speler, vertelden ze me. Ik was teleurgesteld, maar wilde het niet
opgeven. Ik ging naar de kleedkamer, trok de keeperstrui van mijn
broer, die er al speelde, aan en ging terug naar het veld. De
keeperstrainer liet me een aantal duikoefeningen doen, waarna hij zei
dat ik me mocht aanmelden. Wat is je naam, vroegen ze me. Ik ben
Sherif, antwoordde ik. Verbaasd vroegen ze me of ik Sherif Ekramy was?
De zoon van de bekende keeper van Al-Ahly? Toen ik ja zei, vroegen ze
waarom ik dat niet eerder had gezegd. Maar ik was nog maar klein en had
er niet aan gedacht het te zeggen. Mijn vader is een heel bekende
doelman geweest bij Al-Ahly. Ze wisten dat hij een zoon had, maar dat
mijn vader nog een jongere zoon had was schijnbaar niet bekend. Vanaf
dat moment dus wel. Door die samenloop van omstandigheden ben ik die
dag keeper geworden.
Ik vergeet helemaal wat over mezelf te vertellen. Ik ben opgegroeid
in Cairo, een mooie maar ook ontzettend drukke stad. Ik heb één broer
van 25 jaar en een jonger zusje, van zeven. Ik heet Sherif Ekramy, maar
dat is officieel niet mijn achternaam. De familienaam is Achmed, maar
net als mijn vader gebruik ik alleen Ekramy. Ik ben in mijn jeugd nooit
iets te kort gekomen. We waren niet rijk, maar ook niet arm. Voetballen
op straat deed ik niet, want dat is in een drukke stad als Cairo
onmogelijk. Ik was dan ook blij dat ik al op vroege leeftijd bij een
topclub terecht kwam, waar ik veel kon leren.
Jarenlang heb ik met plezier
gekeept bij Al-Ahly. Ik werd al snel geselecteerd voor de nationale
jeugdselecties, heb bij het Olympisch team gezeten en ben op
trainingskamp mee geweest met het eerste. Maar ik bleef wel tweede of
derde keeper, want ik had nog nooit in het eerste van Al-Ahly gekeept.
Ik was inmiddels tweede keeper geworden bij Al-Ahly, waarna ik van de
interesse hoorde van Feyenoord. Het moment om naar Feyenoord te gaan
was perfect, want ik had nog maar een eenjarig contract, had nog maar
nauwelijks ervaring en was dus betaalbaar. Ik had natuurlijk dolgraag
in het eerste gekeept, maar tegelijkertijd had ik ook wel door dat het
in mijn voordeel kon werken.
Want ik droomde al lang van een overgang naar Europa. Als Egyptische
doelman is die kans ontzettend klein, want keepers maken nooit de
overstap. Spelers gaan, maar keepers niet. Ik kan me maar één keeper
herinneren die de stap heeft gemaakt en volgens mij is hij ook de
enige. Na één jaar in België was hij echter alweer terug. Ik heb een
keer mee getraind bij Feyenoord, onder Pim Doesburg, toen ik op bezoek
was bij mijn vriend Hossam Ghaly. Meneer Doesburg gaf een positief
advies, waarna het niet veel later rondkwam. Voor mij is het een
geweldige kans dat ik bij zo’n grote club als Feyenoord terecht ben
gekomen, dat besef ik maar al te goed.
Ik moet geduld hebben. Ik snap dat ik waarschijnlijk derde keeper
word. Ik zal mijn tijd nodig hebben om me aan te passen aan het leven
in Europa en het nieuwe team. Sinds Hossam naar Feyenoord is gegaan,
ben ik de club gaan volgen. Daarvoor kende ik Feyenoord ook al, vooral
vanwege de winst van de UEFA Cup. Als ik daaraan denk, gaan mijn
gedachten gelijk naar de vrije trappen van Van Hooijdonk. De finale
tegen Borussia Dortmund heb ik live gezien. Toen ik van de interesse
hoorde van Feyenoord, hoefde niemand me dan ook te vertellen wat voor
een grote club dit is. Misschien klinkt het gek voor Nederlanders, maar voor mij is
Rotterdam een rustige stad. In Cairo zijn er de hele dag files en gaat
het leven 24 uur per dag door. Hier zijn er ook rustige periodes en is
het stiller op straat. Ik denk dat ik me hier goed kan aanpassen, met
hulp van Karim en Hossam (Saidi en Ghaly, red.). Over één jaar komt
mijn vrouw – ik ben net getrouwd – naar Nederland en dan zal het
allemaal nog makkelijker worden. Ze studeert nu nog, vandaar dat ze
niet eerder kan komen. Ik studeer zelfs overigens ook nog aan de
universiteit in Egypte, aan de faculteit van economische en politieke
wetenschappen. Ik heb mijn studie nog niet afgerond, aangezien ik dan
voor één jaar het leger in moet, wat meteen inhoudt dat ik het land
niet mag verlaten. Dat geldt voor elke student die is afgestudeerd, het
maakt niet uit of je topsport bedrijft. Als ik weer terugga naar Egypte
wil ik mijn studie afronden en wacht mij dus een jaar in het leger.
Tenzij… ik pas op mijn dertigste terugkeer naar Egypte. In dat geval
vervalt die plicht. Hopelijk duurt mijn Europese avontuur dus tot die
leeftijd. En ik zou het helemaal niet vervelend vinden als dat bij
Feyenoord zou zijn.
Naam: Sherif Ekramy.
Geboortedatum: 1 juli 1983.
Geboorteplaats: Cairo, Egypte.
Contract tot: Medio 2010.
Positie: Doelman.
Opleiding:
Ik studeer nog aan de faculteit van economische en politieke
wetenschappen. Als ik terugkom in Egypte wil ik de studie afronden. Ik
heb nog één jaar te gaan.
Burgerlijke staat: Ik ben op 20 juni 2005 getrouwd met Rana.
Kinderen: Nog niet.
Vorige clubs: Al-Ahly.
Favoriete club: Arsenal, die club spreekt me aan zonder dat ik kan uitleggen waarom.
Favoriete stadion: Old Trafford. De Kuip vind ik ook erg mooi.
Grootste voorbeeld: Mijn vader.
Stad: Cairo.
Hoogtepunt: Dat ik op het jeugd WK in 2003 tot beste doelman werd verkozen.
Dieptepunt: Echte tegenslag heb ik niet meegemaakt, dus ik zou niks kunnen noemen.
Vrije tijd: Ik hou van karten en spelen op de PlayStation.
Tijdschrift: Ik vind het leuk om de Donald Duck te lezen.
Krant: De Egyptische krant Elahram lees ik graag.
Televisie: Ik hou van actiefilms.
Muziek: Ik hou van lounge muziek, als het maar rustig en ontspannend is.
Film: Troy.
Beste cd: De Egyptische zanger Amr Diab maakt erg goede muziek, van hem heb ik dan ook meerdere cd’s.
Drank: Pepsi light.
Beste Eigenschap: Ik heb veel zelfvertrouwen.
Slechtste eigenschap:
Ik heb soms een iets te relaxte houding. In het veld is dat een
voordeel, want na een blunder zal ik bij de volgende bal nooit mijn
zelfvertrouwen verliezen. In het dagelijks leven ben ik door die
houding soms wat nonchalant.