Biografie
Ik ben in Eindhoven geboren, maar heb altijd in Best gewoond. Ik ben er als enig kind opgegroeid en woon er nu nog steeds. Op mijn zesde ben ik begonnen met voetbal, als veldspeler welteverstaan. Ik heb twee jaar gevoetbald, bij de F2 en F1. Bij de E2 ben ik keeper geworden, omdat het voetbal me niet zo trok. Als klein mannetje vond ik het leuker om de bal te vangen en door te rollen. Mijn vader, die me altijd overal bracht en waar ik heel veel aan te danken heb, had liever dat ik bleef voetballen, omdat ik dan bij de E1 terecht zou komen in plaats van de E2. Er zijn thuis wat woorden over gevallen, maar uiteindelijk gebeurde waar ik op hoopte: ik mocht keeper worden. Ik speelde op dat moment bij Wilhelmina Boys in Best. Ik ging achtereenvolgens van de E2, E1 en D2 om daarna in één keer naar de C1 te gaan De keeper die voor me zat en een jaar ouder was ging namelijk naar PSV toe, waardoor ik zijn plaats innam en kwam te spelen met jongens die twee of drie jaar ouder waren. Ik werd onder andere uitgenodigd voor het Brabants elftal en viel al snel op bij de scouts.
Toen ik twaalf jaar was kwam ik zodoende al bij PSV terecht. Ik heb daar alle elftallen doorlopen en toen ik een jaar of zeventien was kon ik eventueel blijven als vijfde of zesde keeper. Dat heb ik niet gedaan, want het kwam erop neer dat ik zelden zou keepen. De tweede keeper staat immers altijd in het tweede en de vaste keeper van het tweede speelt de beloftewedstrijden. Het zou een moeilijk verhaal worden, dat was zeker. Ik ben toen als amateur naar FC Den Bosch gegaan. En dat bleek achteraf een goede stap.
Ondertussen had ik de LTS gehaald. Ik haalde mijn diploma's voor bouwkunde en ben vervolgens gaan werken in een meubelfabriek. Ik heb daar ook mijn meubelmakers diploma gehaald. Op donderdag- en vrijdagmiddag kon ik onbepaald verlof nemen en met FC Den Bosch meetrainen. Mijn geluk was dat de vaste doelman Arnold Nijkamp een knieblessure kreeg, waardoor ik als achttienjarige in mijn eerste seizoen meteen elf wedstrijden keepte.
Het ging zo goed bij Den Bosch dat ik een semi-prof contract kreeg. Dat betekende dat ik 's ochtends nog bleef werken en 's middags trainde. Dat verliep naar ieders tevredenheid en het jaar daarop werd ik als negentienjarige full prof. Het eerste jaar keepte ik regelmatig, maar het seizoen daarop speelde ik geloof ik maar één wedstrijd omdat Jan van Grinsven terugkeerde. Hij is één van de mensen die mij het keepen heeft bijgeleerd. Jan deed vervolgens een stap terug en heeft me tot mijn vertrek bij Den Bosch altijd begeleid. Het eerste jaar dat ik in de basis speelde werden we kampioen om het jaar daarop weer te degraderen en vervolgens opnieuw kampioen te worden. Het waren leerzame jaren.
Ik heb daarna acht maanden in België gespeeld bij GB Antwerpen. De eerste maanden keepte ik veel, maar daarna kreeg ik een blessure aan mijn enkel. Ik kreeg een trap en iedere keer als ik iets deed kwam er vocht in. Achteraf bleek dat die trap zo hard was aangekomen dat een stuk bot los was gesprongen en door mijn enkel zweefde. Dat werd in eerste instantie niet gezien waardoor ik doorsukkelde. Later is het operatief verwijderd. Het kwam dus goed, maar het seizoen zat er inmiddels bijna op.
Ik was blij dat ik vervolgens bij RBC weer eredivisie kon gaan spelen. Ik had altijd het geloof gehouden dat ik wel aan een club zou komen. Ik heb altijd vertrouwen gehad in mezelf en voor clubs geldt ook dat kwaliteit op de eerste plaats komt. Mijn periode bij RBC kan ik als prettig omschrijven. RBC is een warme en relatief kleine club, die het met de middelen die het heeft goed heeft gedaan. Ik heb er een prima tijd gehad en was dolblij dat ik vertrok met handhaving. Ik had maar één missie in de nacompetitie en dat was alles uit dat doel rammen. Het was een hele opluchting om te vertrekken bij een club die voor de eredivisie behouden bleef.
Ik heb een super leven, dat besef ik als geen ander. Dat ik jaren terug nog stof hapte in de fabriek heeft daar aan bij gedragen. Ik loop nu met een Feyenoord-shirt aan, wat ergens een beetje onwerkelijk is. Ik had het nooit gedacht, wel gehoopt en gedroomd. Ik heb er super hard voor moeten werken en ben enorm blij en trots dat ik in dat shirt mag lopen. Ik kreeg meteen rugnummer 1, wat fijn is en me een lekker gevoel geeft. Dat rugnummer zegt niet altijd iets, maar het geeft me wel vertrouwen. Ik ga bij Feyenoord mijn stinkende best doen om zo snel mogelijk onder de lat te komen.
Ruim een jaar voor ik naar De Kuip zou komen, was mijn transfer al beklonken. Feyenoord verhuurde mij nog een jaar aan RBC, waarna ik het seizoen daarop definitief zou overkomen. Ik wilde eigenlijk niet verhuurd worden, maar meteen naar Feyenoord. Alleen zaten er nog vijf keepers hier, want Zoetebier was nog niet naar PSV en ook Malkowski was er nog. Aan de ene kant was het wel te begrijpen vanuit het oogpunt van Feyenoord, maar aan de andere kant moet je het zo zien vanuit mijn perspectief: je krijgt een lekker bord voorgeschoteld met heerlijk eten daarop, maar je mag het nog even niet opeten. Ik moest nog even geduld hebben.
Het heerlijke eten mag ik nu wel opeten. Dat begon bij de eerste training, waar rond de zesduizend mensen aanwezig waren. Bij RBC zitten er vijfduizend bij een wedstrijd, dus het zal jullie niet verbazen dat ik alleen maar genoot. Ik had vorig seizoen wel een aantal maal mee getraind, maar dit was van een andere orde. Het maakt indruk op me om te zien hoe de mensen allemaal achter hun club staan. Feyenoord is groots, dat merk ik elke dag weer.
Feyenoord heeft mij op de eerste plaats gehaald omdat ik kwaliteiten heb. Op de tweede plaats ben ik een jongen die hard moet trainen en werken om beter te worden. Ik ben ervan overtuigd dat ik nog beter kan worden. Ik ga met Pim Doesburg aan de gang en als er iemand is die me beter kan maken is hij het wel. Ook van Patrick Lodewijks, die een brok aan ervaring heeft, verwacht ik het één en ander op te steken. Dat gecombineerd met het vertrouwen van Erwin Koeman zal ik een betere keeper worden waar Feyenoord de komende jaren hopelijk veel aan zal hebben. Aan mijn inzet zal het in elk geval niet liggen.
Naam: Maikel Aerts
Geboortedatum: 26 juni 1976
Geboorteplaats: Eindhoven
Contract tot: Medio 2009
Positie: Keeper
Opleiding: Ik heb de LTS afgerond.
Burgerlijke staat: Ik ben getrouwd met Katja.
Kinderen: 1 dochter, donna.
Vorige clubs: Wilhelmina Boys, PSV, FC Den Bosch, GB Antwerpen en RBC Roosendaal.
Trainers:
Hans van der Pluym, Chris Dekker, Rob Meppelink, Martin Koopman, Kees
Zwamborn, Mark Wotte, Robbert Maaskant, Rien Koopman, Jan Poortvliet,
Dolf Roks, Frank van der Elst, Wiljan Vloet, Jan van Dijk en Erwin
Koeman.
Favoriete club: Feyenoord
Favoriete stadion: De Kuip
Grootste voorbeeld: Dat was vroeger altijd Hans van Breukelen, vanwege zijn uitstekende keeperswerk.
Stad: Daar moet ik een antwoord schuldig blijven, want ik heb geen favoriete stad.
Hoogtepunt: De twee kampioenschappen met FC Den Bosch en transfer naar Feyenoord.
Dieptepunt: Het overlijden van mijn beste vriend.
Vrije tijd: Ik vis graag.
Tijdschriften: Voetbal International
Krant: De Telegraaf
Televisie: Ik kijk graag naar Discovery Channel
Muziek: Van alles, ik heb niet één stroming waar ik alleen maar in geïnteresseerd ben.
Beste film: Scarface
Beste CD: Ik zou er niet één kunnen noemen.
Beste boek: Sorry, ik lees nauwelijks.
Eten: Alles met pasta
Drank: Water
Beste Eigenschap: Mijn doorzettingsvermogen
Slechtste eigenschap: Ik ben wel eens te ongeduldig.
Aerts is een neef van drievoudig K-1 kampioen Peter Aerts.
Aerts begon als junior bij Wilhelmina Boys in Best en werd na een goed seizoen in de C-top gescout door PSV.
Maikel Aerts heeft het bij Feyenoord maar anderhalf seizoen volgehouden. Hij maakte op sommige momenten kostbare fouten die Feyenoord niet veel goed deden. Aerts werd in de korte stop tussen oud en nieuw (2006-2007) verhuurd aan Willem II. Hij kwam tot 7 duels bij de Tilburgers maar raakte toen ernstig geblesseerd aan zijn elleboog. Aerts was uitgeschakeld tot oktober. Desondanks verlengde Willem II zijn contract met 2 jaar.
Bij zijn terugkeer bij Willem II verdrong hij meteen zijn vervanger Kenneth Vermeer uit de basis. De wedstrijd van zijn rentree, thuis tegen Roda JC, raakte hij in de laatste minuut opnieuw geblesseerd en zodoende was hij weer enkele weken uitgeschakeld. Toen hij van deze blessure kwam, werkte Aerts zich op tot de "redder" van Willem II en menig wedstrijd redde hij een of drie punten voor de Tricolores. Hij werd zelfs aanvoerder. Echter, in de uitwedstrijd tegen Ajax, begin maart 2008, sloeg het noodlot opnieuw toe. Een verwoede poging Jan Vertonghen een doelkans te ontnemen, klapte zijn enkel dubbel. Deze was gebroken en zijn enkelbanden waren afgescheurd. Aerts was tot juni 2008 uitgeschakeld.
In het seizoen 2008/2009 bleef hij vrij van blessures. Hij speelde alle wedstrijden van Willem II helemaal uit. Ook werd hij aanvoerder, als opvolger van Arjan Swinkels en Saïd Boutahar. Door supporters en trainers werd hij geroemd om het feit dat hij in enkele belangrijke wedstrijden punten pakte voor de Tricolores. Hij werd daarom ook uitgeroepen tot speler van het jaar (2008/2009). In die verkiezing versloeg hij Arjan Swinkels en topscorer Frank Demouge.
Op 17 november 2009 raakte Aerts opnieuw geblesseerd, doordat hij tijdens een ochtendtraining zijn enkelbanden in zijn rechterenkel scheurde. Hij bleef zeker tot de winterstop uitgeschakeld, zijn plek in de basis werd overgenomen door tweede doelman Niki Mäenpää, de aanvoerdersband gaat naar Arjan Swinkels. Na de winterstop keert Aerts terug en meteen neemt hij de plek onder de lat weer over van de Fin. Hoewel Aerts in enkele wedstrijden opviel door kleine fouten en een enkele blunder, blijft hij belangrijk voor de Tricolores. Met name in de thuiswedstrijden tegen RKC Waalwijk en VVV-Venlo zorgt hij met enkele fraaie reddingen in de slotfase dat de drie punten in beide wedstrijden in Tilburg blijven (2x 2-1 winst). In de thuiswedstrijd tegen FC Utrecht (0-3 nederlaag) raakt Aerts in opspraak. Een slechte uittrap van de doelman was tekenend voor het zeer zwakke optreden van Willem II. Het op die uittrap volgende fluitconcert van het publiek werd door Aerts ontvangen met een cynisch applaus. Bovendien beet hij het thuispubliek de woorden fuck you toe. Meteen na de wedstrijd maakte de aanvoerder zijn excuses: "Die reactie was er al uit voordat ik dat besefte. Mijn excuses daarvoor." Ondanks deze excuses werd twee dagen later bekend dat Aerts de rest van het seizoen geen aanvoerder meer zou zijn.
In 2010 stapte hij over naar Hertha BSC dat net uit de Bundesliga gedegradeerd was. Met de club werd hij in 2011 kampioen in de 2. Bundesliga.