Nabeschouwingen en verslagen

FEYENOORD WINT UEFA CUP

Feyenoord.nl, 8 mei 2002-06-13

Feyenoord heeft voor de tweede maal in haar historie de UEFA Cup gewonnen. De Rotterdammers versloegen Borussia Dortmund in een zinderende eindstrijd met 3-2. Pierre van Hooijdonk was andermaal de grote man aan Rotterdamse zijde. Met zijn twee doelpunten in de eerste helft legde hij de basis voor de historische 3-2 zege, die in De Kuip een volksfeest van ongekende omvang ontketende.

Achtentwintig jaar nadat Wim Jansen als aanvoerder van Feyenoord de UEFA Cup in ontvangst mocht nemen, trad Paul Bosvelt in zijn voetsporen. In een uitzinnige Kuip ontving hij als eerste de beker en gaf hij het startschot voor een ereronde waarbij de emoties hoog opliepen. De 3-2 overwinning op Dortmund vormde wat spanning en sensatie betreft de passende apotheose van een Europa Cup-seizoen dat bol stond van historische ogenblikken. Na de sensationele overwinningen op Freiburg, Glasgow Rangers, PSV en Internazionale kreeg het Feyenoord van Bert van Marwijk in eigen Kuip de ultieme beloning voor al dat werk in de vorm van de UEFA Cup.

De eindstrijd vormde voor Bert van Marwijk de afsluiting van een week vol bizarre gebeurtenissen. Het begon precies een week voor de finale met het nieuws dat Jon Dahl Tomasson een vierjarig contract had getekend bij AC Milan. Daarna lekte uit wat intern al drie weken bekend was, namelijk dat de UEFA Feyenoord aanvaller Ebi Smolarek verdacht van doping. En vervolgens werd de voorbereiding op de wedstrijd van het jaar nog eens ruw verstoord door de tragische moordaanslag op Pim Fortuyn, de man die een paar uur voordat hij in Hilversum de dood vond nog een ontmoeting had gehad met Feyenoord-voorzitter Jorien van den Herik en manager Jan D. Swart.

Het wierp een grauwsluier over de finale en confronteerde Bert van Marwijk met een situatie waar hij ook geen raad mee wist. ‘Het is onwezenlijk. Iedereen zal dit op zijn eigen manier moeten verwerken’. De spelers waren net zo geschokt als hun coach, maar waar Van Marwijk gevoelsmatig de finale liever niet zou spelen, verwoordde Pierre van Hooijdonk de gevoelens van de hoofdrolspelers op het veld. ‘Natuurlijk hebben wij vandaag vooral stilgestaan bij Pim Fortuyn’, zei hij een dag voor de finale. ‘Maar we zijn ook al heel lang op deze wedstrijd ingesteld. Daarmee wil ik de situatie niet bagatelliseren, integendeel zelfs, maar als je mij vraagt of ik er nog zin in heb, dan is mijn antwoord: ja’. Jon Dahl Tomasson voelde het ook zo. ‘Deze situatie doet me denken aan de dood van Princess Diana. Ik speelde toen bij Newcastle United en heb toen ook in een vergelijkbare sfeer moeten voetballen. Dat was niet prettig maar als het moet dan kan ik het. En ik denk de rest van het team ook. Dit elftal is het afgelopen jaar in mentaal opzicht voldoende gegroeid, om ook onder deze omstandigheden de krachten te bundelen’. Ook doelman Edwin Zoetebier toonde zich een dag voor de finale strijdvaardig. ‘Natuurlijk zijn we met z’n allen geschokt en natuurlijk realiseren we ons dat we met z’n allen een knop moeten omzetten. Of we dat kunnen? Ik denk het wel. Als we denken dat we dat niet kunnen, moeten we niet aan de finale beginnen’.

Feyenoord begon dus, ondanks alles, aan de finale en deed dat in z’n vertrouwde opstelling. Brett Emerton, die vanwege een schorsing balend moest toezien, was de enige vaste waarde die ontbrak in het elftal van de Rotterdammers. De Australische rechtsback werd vervangen door Chris Gyan. Van Marwijks enige twee zorgenkindjes in aanloop naar de finale – Van Persie en Paauwe – waren voldoende hersteld van hun respectievelijke rug- en enkelklachten, waardoor Feyenoord op volle oorlogsterkte kon aantreden tegen de Duitsers.

Feyenoord, dat in verband met de moord op Pim Fortuyn met rouwbanden speelde en een minuut stilte door respectloos gedrag van de Duitse fans de mist in zag gaan, begon voorzichtig aan het treffen. Ongetwijfeld ingegeven door de rapportage van de spionnen Metgod en Been, waakten de Rotterdammers voor Dortmunds gevaarlijkste wapen: de counter. Met name het eerste kwartier was daardoor een periode waarin aftasten centraal stond voor Feyenoord.

Toch was de beste kans van de openingsfase voor Feyenoord. Pierre van Hooijdonk mocht na een ruim kwartier voor het eerst aanleggen voor een vrije trap. Hoewel de afstand (een meter of dertig) zich er ogenschijnlijk niet voor leende, probeerde de Brabander het toch in één keer. En terecht, want het was alleen aan de paal te danken dat Feyenoord niet al na 18 minuten op voorsprong stond. De kans van Feyenoord betekende het begin van een nieuwe fase in de wedstrijd. De ploeg van Bert van Marwijk gooide na Van Hooijdonks vrije trap de schroom meer en meer van zich af. Hoewel nog steeds beducht voor Borussia’s snelle tegenaanvallen, ontwikkelde de thuisploeg steeds meer druk naar voren.

De beloning daarvoor kwam na een dik half uur. Tomasson, bezig aan z’n laatste officiële wedstrijd voor Feyenoord, kreeg z’n tomeloze inzet weer eens terugbetaald, toen hij bleef jagen op de bal die Jügen Kohler in bezit had. De Duitse verdediger, bezig aan de laatste wedstrijd van z’n loopbaan, raakte daardoor van slag, verspeelde de bal en kon Tomasson toen in het zestien meter gebied alleen nog door middel van een overtreding stoppen. Het gevolg: rood voor Kohler en een unieke kans voor Van Hooijdonk om de score te openen. De strafschop waarmee hij De Kuip liet ontploffen was er een uit het boekje en gaf Feyenoord op een psychologisch sterk moment de voorsprong.

Dortmund, dat in de eerste helft slechts tot twee serieuze kansen kwam, moest met tien man verder en was dan ook nog volop bezig met de organisatie in het veld, toen het scenario nòg rooskleuriger werd voor de Nederlanders. Nog geen tien minuten na z’n openingsgoal vanaf elf meter, mocht Van Hooijdonk het wederom uit een vrije trap proberen.

Ditmaal na een overtreding van Reuter op Van Persie. De hoek en afstand waren perfect voor de specialist en het resultaat was er dan ook naar. Lehman liet, net als in het begin van de wedstrijd, de hoek aan zijn linkerzijde grotendeels ongedekt. De doelman werd daar door Van Hooijdonk voor gestraft met een kanonskogel de hem in Rotterdam inmiddels de status van legende begint op te leveren. Lehman zal er de videorecorder voor nodig hebben om zer achter te komen wat hem nu precies in Rotterdam is overkomen. De Kuip was ondertussen in extase. Een voorsprong van 2-0 bij rust, bovendien in de wetenschap dat de Duitsers met tien man verder moesten: het was een droomscenario waar zelfs de grootste optimist vooraf geen rekening mee had gehouden

Feyenoord begon dus met een flink overwicht aan deel twee van de wedstrijd, maar zag de marge al snel teruggebracht tot één doelpunt. De wedstrijd was nog maar net hervat, of ook Borussia kreeg ook een strafschop. Paauwe maakte de overtreding op Amoroso, kreeg een gele kaart en zag diezelfde Amoroso vanaf elf meter 2-1 scoren. Die goal was het begin van een korte fase waarin de chaos regeerde in het Rotterdamse elftal. Even leek Feyenoord onder de voet te worden gelopen, maar binnen vijf minuten was het wéér feest in De Kuip. Tomasson profiteerde van een fout in de Duitse verdediging, kon plotseling betrekkelijk ongehinderd het vijandelijke strafschopgebied binnenstormen en hield daarbij z’n zenuwen knap in bedwang. Oog in oog met Lehman koos Tomasson vanaf een meter of vijftien een hoek. Koel als ijs gaf de Deen vervolgens met een geplaatst schot z’n laatste wedstrijd in het roodwit een gouden randje: 3-1. Met nog veertig minuten te spelen zat Feyenoord plotseling weer op rozen.

Dat Feyenoord niet lang van die positie kon genieten, had het volledig aan zichzelf te danken. Nog geen tien minuten na de goal van Tomasson, had de thuisploeg uit een betrekkelijk onschuldige Duitse aanval plotseling moeite de bal weg te werken. Uit het niets belandde de bal zo voor de voeten van Koller, die geen bedenktijd nodig had en vanaf dik twintig meter verwoestend uithaalde. Door die treffer stond het 3-2 en kwam er plotseling weer leven in het aangeslagen Dortmund.

Het had een hectische fase in de wedstrijd tot gevolg, waarin Feyenoord het onder meer aan de reflexen van Zoetebier op een tweede schot van Koller had te danken dat het niet in al te grote problemen raakte. Het was ook het sein voor Van Marwijk om te gaan wisselen. Van Persie moest het veld verlaten. Hij werd vervangen door Leonardo. Veel effect op het spelbeeld had die wissel niet. Feyenoord bleef moeite houden met de felle Duitse aanvallen en kwam, op een kans voor Van Hooijdonk na, zelf eigenlijk niet meer toe aan aanvallen. Het was dan ook met een mix van opluchting en euforie, waarmee Feyenoord op het verlossende fluitsignaal reageerde. Om vervolgens alle spanning tot ontlading te laten komen in een ereronde die nooit meer uit het geheugen van spelers en supporters zal verdwijnen.

WE HEBBEN 'M! FEYENOORD PAKT UEFA CUP

Feyenoordnet.nl, 8 mei 2002

Feyenoord heeft vanavond haar derde Europese hoofdprijs in de clubgeschiedenis gepakt. De tweede UEFA Cup in de Feyenoord-historie werd veroverd in het eigen Stadion Feijenoord. In De Kuip versloegen de Rotterdammers het Duitse Borussia Dortmund met 3-2.

In De Kuip, het theater van de droom, klapte oud-bondscoach Van Gaal uitbundig voor Feyenoord na de zege op Borussia Dortmund. Een clubsjaaltje bungelde over zijn jasje - wie had daat ooit gedacht?

Feyenoord nam al vroeg in de - officieel op neutraal terrein gespeelde - wedstrijd het initiatief en creëerde een aantal kansjes. Dortmund kon hier weinig tegenover zetten.

In de negentiende minuut danste De Kuip onder het gespring van de Feyenoord-supporters die driekwart van het stadion in bezit hadden genomen. Dé vrije trap-specialist bij uitstek Pierre van Hooijdonk nam plaats achter de bal, misschien wel veertig meter van het doel verwijderd. Pi-Air deed zijn reputatie eer aan. De bal kromde over de muur en landde... aan de onderkant van de paal.

Maar de toon was gezet. Even later zag Shinji Ono niet dat Paul Bosvelt geheel vrijgelaten werd en doorstoomde door het centrum van de Duitse verdediging. Hij passte bovendien niet correct op Pierre van Hooijdonk op rechts.

 Maar na een half uur spelen stond het stadion helemaal op zijn kop. Tomasson werd gevloerd in het strafschopgebied. Melo Perreira wees naar de strafschopstip en Jürgen Kohler kon met rood vertrekken - ongetwijfeld niet het afscheid van het betaalde voetbal dat hij verwachtte. Het was weer Pierre van Hooijdonk achter de bal. Pi-Air miste deze keer niet, hij schoot hard in: 1-0!!!

Dit was wellicht het moment dat de geschiedenis bepaalde. Zes minuten later bracht Van Hooijdonk de Rotterdammers op een 2-0 voorsprong. Zijn vrije trap krulde buiten het bereik van keeper Lehmann langs de linker doelpaal.

Direct na rust gaf de Portugese scheidsrechter wel heel gemakkelijk een strafschop aan Borussia Dortmund. Patrick Paauwe leek absoluut geen overtreding te begaan. Amoroso benutte de kans en bracht de Duitse club terug op slechts één doelpunt achterstand, 2-1. Diezelfde Braziliaanse spits werd drie minuten later door de scheidsrechter bestraft omdat hij probeerde nog een penalty te versieren.

Maar vrijwel direct daarna omzeilde Jon Dahl Tomasson slim de Dortmundse buitenspelval, trok alleen door, en drukte af: 3-1. De marge was weer twee doelpunten.

Met tien man wist Borussia het Feyenoord echter nog behoorlijk moeilijk te maken en verkleinde binnen de kortste keren wederom de achterstand. De lange Tsjechische spits Koller schoot plotseling uit tweede lijn, Zoetebier zag de bal niet aankomen en was kansloos.

Het laatste kwartier kreeg Feyenoord weer wat meer grip op de wedstrijd, maar de spanning in het stadion was te snijden. Een tegendoelpunt zit altijd in een klein hoekje, het zou toch niet gebeuren dat Feyenoord zich dit nog niet ontnemen? Sommige fans hielden het haast niet uit.

De ontlading was daardoor des te groter. Na het laatste eindsignaal barstte een daverend feest los in De Kuip.

De wedstrijd van minuut tot minuut

Eerste helft

Grote verwarring rond minuut stilte ter nagedachtenis vermoorde Rotterdamse politicus Pim Fortuyn. Als speaker de minuut stilte aankondigt, fluit Portugese arbiter paar seconden later Melo Pereira voor begin van de wedstrijd.

15’. Rosicky schiet op doel, doelman Zoetebier pakt de bal.

19’. Vrije trap Van Hooijdonk. Bal belandt op de paal.

23’. Geel Rzasa.

27. Evanilson schiet over.

31’. Kohler houdt Tomasson vast in strafschopgebied en krijgt rood in zijn afscheidswedstrijd. Melo Pereira legt de bal bovendien op de stip.

33’. Van Hooijdonk benut de strafschop. Het is zijn zevende goal in de UEFA beker.

40’. Vrije trap Van Hooijdonk. De bal is onhoudbaar voor keeper Lehmann. Het is Van Hooijdonks achtste doelpunt.

Balans: Feyenoord schiet vier keer op doel, krijgt geen hoekschoppen, maakt zeven overtredingen en staat een keer buitenspel. Borussia Dortmund schiet twee keer op doel, krijgt een hoekschop, maakt tien overtredingen en staat twee keer buitenspel.

Tweede helft:

46’. Melo Pereira geeft strafschop na duel tussen Paauwe en Amorso. Paauwe krijgt geel.

47’. Amorso benut de strafschop, 2-1.

49’. Schwalbe Amoroso, hij krijgt geel.

50’. Tomasson, die naar AC Milan vertrekt, gaat alleen op keeper af en schiet Feyenoord naar 3-1.

53’. Dede krijgt geel.

55’. Tomasson krijgt kans op 4-1.

58’. Borussia Dortmund komt op 3-2 door afstandsschot Koller.

59’. Van Hooijdonk dicht bij 4-2.

63'. Van Persie krijgt geel.

66’. Rosicky krijgt geel.

72. Van Hooijdonk schiet op doel.

85’. De Haan valt in en krijgt meteen geel.

86. Kopbal Worns gaat naast.

88’. Vrije trap Rosicky, Zoetebier stompt de bal weg.

90’. Melo Pereira fluit af na drie minuten extra tijd. Feyenoord wint voor tweede keer in geschiedenis UEFA beker.  

Balans: Feyenoord schiet twee keer gericht op doel, krijgt twee hoekschoppen, maakt dertien overtredingen en staat twee keer buitenspel. Borussia Dortmund schiet drie keer op doel, krijgt een hoekschop, maakt tien overtredingen en staat drie keer buitenspel.

2:3 – Rot für Kohler – Borussia liefert Feyenoord großen Kampf

borussia-dortmund.de

Borussia Dortmund hat das „Double“ verpasst: Vier Tage nach der gewonnenen Meisterschaft verlor die Mannschaft heute Abend ein begeisterndes Endspiel um den UEFA-Pokal mit 2:3 (0:2) gegen Feyenoord Rotterdam.

Aus Rotterdam berichtet Boris Rupert

Nach dem Europapokal der Landesmeister (Champions League, 1997) und dem Cup der Pokalsieger (1966) griff Borussia Dortmund zum zweiten Mal nach 1993 vergeblich nach der dritten europäischen Trophäe und verpasste es damit, sich auf eine Stufe mit Juventus Turin, Ajax Amsterdam, FC Barcelona und Bayern München zu stellen.

Die Borussen stemmten sich in Unterzahl zweimal gegen einen Zwei-Tore-Rückstand, schafften durch Amoroso (47.) und Koller (58.) jeweils den Anschlusstreffer, aber nicht mehr den Ausgleich. Van Hooijdonk (32./40.) und Tomasson (50.) trafen in einer denkwürdigen Partie für die Holländer, die sich über den Schiedsrichter nicht zu beklagen brauchten und den knappen Sieg glücklich über die Zeit retteten.

AUSGANGSLAGE:

Der Deutsche Meister gegen den Dritten der niederländischen Ehrendivision. Während Matthias Sammer seinen Stars im Endspurt um die Meisterschaft keine Atempause gönnen konnte, hatte sein Gegenüber Bert van Marwijk im bedeutungslosen Spiel gegen Willem II lediglich Kapitän Bosvelt aus der ersten Elf auf dem Platz. Und das auch nur für 45 Minuten. „Es wird schwer für uns, aber nicht unmöglich“, sagte Feyenoords Trainer, der den BVB zweimal in Folge live beobachtet hatte.

„Wir wollen es Bayern München nachmachen“, erklärt Präsident Dr. Gerd Niebaum und verwies auf die Tatsache, dass die Münchner im Vorjahr nach Kräfte zehrendem Meisterschaftsfinish ebenfalls nur vier Tage später mit der Champions League einen Europapokal gewannen. Die Niederländer waren aufgrund des Heimvorteils Favorit, hatten aber zuhause weder Inter Mailand (im Halbfinale) noch den PSV Eindhoven (im Viertelfinale) besiegen können. Von den sieben Heimspielen in Champions League und UEFA-Pokal waren nur drei gewonnen werden, dabei keines mit mehr als einem Treffer Differenz. Der BVB hatte dagegen von seinen acht Auswärtsspielen im laufenden Europapokal nur drei (in Mailand, Liverpool und Porto) verloren.

Trotz aller Rivalität war die Stimmung mit dem Anpfiff Atem beraubend. Die Niederländer brannten (verbotenerweise) bengalische Feuer ab und tauchten die Arena kurzzeitig in eine Nebelwand, die Borussen, obwohl zwei zu eins in Unterzahl, waren von der Phonstärke ebenbürtig.

PERSONALIEN:

Feyenoord musste den gesperrten Außenverteidiger Emerton sowie dessen etatmäßigen Vertreter van Gobbel (verletzt) ersetzen. Beim BVB fehlten neben Kehl (nicht spielberechtigt) und Metzelder (dritte Gelbe Karte) die verletzten Herrlich und Reina. Reuter konnte trotz Rückenbeschwerden spielen. Gegenüber dem 2:1 gegen Bremen kamen Evanilson, Wörns, Kohler und Ewerthon für Heinrich, Metzelder, Kehl und Addo neu ins Team.

TAKTIK:

Feyenoord operierte aus einer 4-4-2-Grundordnung heraus. Die „Außenstürmer“ Kalou (rechts) und van Persie orientierten sich weit in die eigene Hälfte, schalteten aber bei Ballbesitz blitzschnell um und trafen dann weit vorn auf Dede und Evanilson. Kohler verteidigte zentral gegen van Hooijdonk, Wörns übernahm den aus dem Mittelfeld in die Spitze stoßenden Tomasson, der bei der Spielentwicklung von Reuter attackiert wurde. Ricken kam meist über die halbrechte Seite und hatte es wiederholt mit Ono zu tun, Rosicky, zentral davor postiert, sah sich keinem direkten Gegenspieler ausgesetzt, weil Bosvelt primär die halbrechte Rotterdamer Seite abdeckte. Gyan (rechts), van Wonderen, Paauwe und Rzasa spielten hinten auf einer Linie gegen Amoroso, Koller sowie Ewerthon und verließen nur sporadisch die eigene Hälfte.

ANALYSE:

Borussia war in der ersten halben Stunde das Spiel bestimmende Team, diktierte Tempo und Rhythmus, verzeichnete ein Übergewicht in Sachen Ballbesitz, beherrschte den Kurzpass, spielte wiederholt blitzschnell in die Spitze auf die schnellen Amoroso, Ewerthon sowie Rosicky und war damit nicht ungefährlich. Rosicky, von Koller in Szene gesetzt, stellte Zoetebier mit einem allerdings wenig platzierten Schuss aus zwölf Metern auf eine erste Bewährungsprobe (15.). Die mögliche Führung vergab Evanilson nach 26 Minuten, als er wenige Meter vor dem Tor von Rzasa und van Wonderen gestellt werden konnte. Den genialen Querpass im Strafraum hatte Ewerthon gespielt.

Die Verteidigung nach hinten klappte. Zehn Meter vor der Mittellinie attackierten die drei Angreifer plus Rosicky, der ein enormes Pensum in Offensive und Defensive abspulte, Dede beherrschte Kalou, einzig Evanilson verriet Probleme gegen van Persie.

Sie schlugen sich selbst. Ricken brachte Kohler mit einem hohen Zuspiel in höchste Bedrängnis, dessen Rückpass-Versuch auf Lehmann geriet zu langsam, so dass der Routinier gegen den nachsetzenden Tomasson die Arme zu Hilfe nehmen musste. Nicht die anschließende faire Attacke mit dem Bein, sondern das Textilfoul ahndete Schiedsrichter Melo Pereira mit Strafstoß – und mit einer Roten Karte gegen Kohler. Gegen van Hooijdonks platzierten Schuss hatte Lehmann, der die Ecke ahnte, keine Abwehrmöglichkeit (33.).

Feyenoord gefährlich bei Standards

Man hätte sich gewünscht, dass der Portugiese bei der Bewertung von Fouls ähnliche Maßstäbe angelegt hätte. Wer weiß, wie das Spiel ausgegangen wäre, hätte Kalou nach seinem überharten Einsteigen gegen Koller ebenfalls duschen gehen dürfen (37.). So leitete ein Frust-Foul von Amoroso das 0:2 ein. Der Brasilianer trat van Persie 25 Meter vor dem Tor in die Beine. Dabei hätte ihm bewusst sein müssen, welch exzellenter Freistoß-Schütze van Hooijdonk ist. Hatte der Holländer in der 19. Minute aus 30 Metern noch den Pfosten getroffen, düpierte er nun die Abwehrmauer und ließ Lehmann zum zweiten Mal an diesem Abend keine Abwehrchance.

Doch Borussia kam noch einmal zurück ins Spiel. Nach Paauwes Attacke gegen Amoroso zeigte Melo Pereira nur 40 Sekunden nach Wiederbeginn erneut auf den Punkt. Der Gefoulte ließ sich die Chance nicht entgehen und erzielte sein achtes Europapokaltor.

Doch die Freude über den Anschlusstreffer währte nicht lange. Nach einem langen Pass aus dem Mittelfeld stand Adressat van Hooijdonk deutlich im Abseits, doch der Schiedsrichter wertete dies passiv. Der nachsetzende Tomasson überlief den allein gelassenen Wörns und ließ auch Lehmann keine Chance. Bewundernswert jedoch die Moral der Schwarzgelben, die das Spiel auch nach der erneuten kalten Dusche nicht verloren gaben, nachsetzten und durch Kollers Traumtor (Direktschuss aus 19 Metern in den Winkel nach zu kurzer Kopfballabwehr) auf 2:3 verkürzten (58.).

Dede, Koller und Rosicky überragend

Längst war es ein offener Schlagabtausch. Die Borussen, bei denen Reuter seit Kohlers Platzverweis direkt gegen Tomasson verteidigte, kompensierten die Unterzahl durch ein enormes Maß an Laufbereitschaft. Dede machte nur dreieinhalb Wochen nach seiner Meniskus-Operation ein großes Spiel; Rosicky war neben dem ballsicheren Koller Dreh- und Angelpunkt der weiterhin Spiel bestimmenden „Dortmunder Zehn“, die bei Kontern (van Hooijdonk gegen Lehmann, 52.) allerdings auf der Hut sein musste. Wörns biss trotz Schmerzen im Knie auf die Zähne, verpasste sogar nach Rosickys Freistoßflanke ebenso wie Heinrich den möglichen Ausgleich (86.).

In der Schlussphase war es ein Spiel auf ein Tor. Nach 87 Minuten tauchte Lehmann erstmals im Strafraum der Gastgeber auf. Doch es half alles nichts. Als Trost bleibt ein Preisgeld der UEFA in Höhe von rund 2,3 Mio. Euro (3,5 Mio. Schweizer Franken). Der Sieger darf sich über rund 3,3 Mio. Euro (5 Mio Schweizer Franken) freuen.

AUSBLICK:

Morgen wird dennoch gefeiert! Gegen 14 Uhr startet der Deutsche Meister an der Westfalenhütte einen Autokorso, der am Borsigplatz vorbei führt und gegen 17 Uhr auf dem Friedensplatz endet. Das nächste Spiel bestreiten die Schwarzgelben am Montag (19 Uhr) in Krefeld gegen eine Weltauswahl u.a. mit Bebeto, Taffarel, Dunga, Bobic und ... van Hooijdonk. Der Erlös kommt Straßenkindern in Brasilien zugute.

FEYENOORD WINT UEFA CUP

ViPlanet.nl, 8 mei 2002

Feyenoord heeft na 28 jaar de UEFA Cup weer in het bezit. Dortmund verloor in De Kuip

(3-2). Pierre van Hooijdonk voegde weer een hoofdstuk toe aan zijn successtory. In de schaduw van het Rotterdamse succes was het dramatisch afscheid van Jurgen Kohler.

De UEFA Cup-finale tussen Feyenoord en Borussia Dortmund was een open wedstrijd. Tomas Rosicky had de eerste kans. Maar de Tsjechische spelverdeler van de Duitse kampioen kwam niet verder dan een schot dat voor keeper Edwin Zoetebier weinig verontrustend was. Evanilson was de volgende Dortmunder met de 0-1 op zijn schoen. De Braziliaan werd zo op de huid gezeten door Van Persie en Patrick Paauwe dat de afgemeten voorzet van Ewerthon geen basis was voor een doelpunt.

In de dertigste minuut kreeg de laatste wedstrijd van Jurgen Kohler een dramatische wending. De routinier, die een punt zet achter zijn actieve loopbaan, verslikte zich in een terugspeelbal. Jon Dahl Tomasson troefde hem af, maar ten koste van een strafschop werd de Deen een doorgang belet. Het drama was compleet voor Kohler, want de Duitse oud-international kreeg ook nog een rode kaart voor zijn actie.

Feyenoord had logischerwijs geen oog voor dit persoonlijke drama. Van Hooijdonk benutte de strafschop onberispelijk (1-0). Acht minuten later maakte de international zijn faam waar van vrije-trappen-specialist. Na een overtreding op Van Persie mocht Feyenoord van circa twintig meter aanleggen. Dortmund-keeper Jens Lehmann, die in de twintigste minuut bij een vrije trap van Van Hooijdonk werd gered door de paal, was ditmaal kansloos (2-0).

Koud uit de kleedkamer kreeg Borussia Dortmund een steun in de rug. Feyenoord voedde de Duitse inhaalrace. Patrick Paauwe maakte een duwfout ten opzichte van Amoroso. Het slachtoffer zelf ontfermde zich met succes over de strafschop. Maar binnen vier minuten was de marge weer twee. Op aangeven van Shinji Ono bracht Tomasson Feyenoord op 3-1. De Deen omzeilde met succes de Duitse buitenspelval. Maar toch was Dortmund niet geslagen. Jan Koller schoot van afstand een afgeslagen bal schitterend achter Zoetebier.

De ploeg van Matthias Sammer bleef uitzicht houden op een positief resultaat. Feyenoord had het aan zichzelf te wijten. De Rotterdamse elf slaagde er namelijk niet in om het tiental van Dortmund haar wil op te leggen. De ploeg van Bert van Marwijk gaf de Duitsers te veel ruimte, waarbij vooral opviel hoeveel ruimte Koller kreeg. De Rotterdamse aanhang bleef het laatste kwartier in spanning, maar Borussia Dortmund had niet meer de kracht en het geluk het angstige spel van Feyenoord af te straffen.

Feyenoord wint UEFA Cup

Telegraaf.nl, 8 mei 2002

ROTTERDAM - Aan de hand van Pierre van Hooijdonk heeft Feyenoord in een kolkende Kuip de UEFA Cup gewonnen. De Rotterdammers klopten de Duitse kampioen Borussia Dortmund in een zinderende finale met 3-2.

Het 'Hand in hand, kameraden' galmde meermaals door het Feyenoord-stadion, maar 'Hand in hand met Pierre van Hooijdonk' had net zo goed kunnen klinken. Want het was Pi-Air die Feyenoord de weg wees door de bal in de eerste helft tweemaal achter Dortmund-doelman Lehmann te rammen. Het werd in deze toch barre tijden een zinderende partij voetbal, een finale waardig. De openingsfase was weliswaar voor Feyenoord, dat Van Hooijdonk al een vrij trap tegen de paal zag kogelen, maar dat tegelijkertijd ook Borussia aardige kansen zag krijgen, voor onder meer Dede en Ewerthon.

De ban werd in feite gebroken door Jon Dahl Tomasson, de onvermoeibare Deen, die met zijn tomeloze inzet en werklust de Duitse defensie meermaals in verlegenheid bracht. Ook de geroutineerde Jurgen Kohler, bezig aan zijn laatste officiele wedstrijd, die zich in de 36e minuut verslikte in de niet aflatende Deen en niets anders wist te doen dan Tomasson naar de grond te trekken. "Strafschop," besliste de Portugese arbiter Melo Pereira, die Kohler bovendien een rode kaart voortoverde. De, overigens terecht gegeven, penalty werd door Pierre van Hooijdonk achter de kansloze Lehmann geschoten: 1-0.

Kansloos was Lehmann vijf minuten later weer, toen dezelfde Van Hooijdonk een vrije trap vanaf 20 meter in de linkerbenedenhoek krulde: 2-0 en de Kuip ontplofte bijkans.

Met een man meer en een 2-0 voorsprong op zak zou men kunnen verwachten dat Feyenoord de wedstrijd rustig zou uitspelen. Dat gebeurde niet. Twee minuten na de rust al mocht Amoroso ook van 11 meter aanleggen en nu was Edwin Zoetebier kansloos. Even knepen de Rotterdammers 'm, maar nauwelijks drie minuten daarna was er die andere uitblinker, Jon Dahl Tomasson, die als een duveltje uit een doosje voor Lehmann verscheen en de bal binnenschoot: 3-1.

Nog gaven de 10 Borussen niet op en de Duitse hoop op meer werd in de 65e minuut gevoed door Jan Koller. De 2.02 meter lange Tsjech, tot dan toe vrijwel onzichtbaar, kreeg de bal vijf meter buiten het strafschopgeboed vol op de wreef en opnieuw was het raak: 3-2

Met Leonardo voor Van Persie en Elmander voor Kalou probeerde coach Bert van Marwijk de rust weer in de ploeg te krijgen. Dat lukte maar deels, vooral doordat Ono en Bosvelt af en toe overlopen werden door de talentvolle Tomas Rosicky. Van Marwijk greep ruim 5 minuten voor tijd opnieuw in en bracht De Haan voor Ono. Diens eerste actie leverde De Haan een gele kaart en Rosicky een vrije trap op. De 21-jarige Tsjech, van wie wordt verwacht dat hij de hele ploeg op sleeptouw neemt in donkere tijden, kwam daar bij lange na niet aan toe. Dat de man kan voetballen, bleek echter wel op dit Europese podium. Want laten we niet vergeten dat ook Dortmund een prachtig UEFA-Cuptoernooi speelde. Een toernooi dat het niet won doordat er geen kruid lijkt te zijn gewassen tegen het kanon uit Rotterdam: Pierre van Hooijdonk.