Joek Brandes

Piet Brandes, die om niet meer te achterhalen redenen soms Joep, dan weer Joek werd genoemd, kwam op 15 maart 1946 naar Feyenoord. Daarvoor voetbalde hij voor DUNO, VUC en 't Gooi.

Van beroep was de uit Den Haag afkomstige Brandes kantoorbediende. Brandes speelde op de middenvoorplaats en was bekend om zijn 'achteroverhalen'. Voor het arbitrale trio en voor de tegenstander was Brandes niet altijd één van de makkelijksten. Hij werd vanaf 1947 regelmatig opgesteld in het Rotterdams Elftal.

In 1949 speelde hij drie keer in het Nederlands Elftal. Bij zijn debuut op 13 maart 1949 tegen België maakte hij één van de drie Nederlandse doelpunten. De eindstand was 3-3. Op 23 april 1949 speelde Nederland tegen Frankrijk (4-1 winst) en zijn laatste wedstrijd was tegen Denemarken in Kopenhagen (eindstand 1-2) op 12 juni 1949.

Veel Nederlandse profvoetballers vertrokken destijds naar het buitenland, ook Brandes. Op 1 november 1950 vertrok hij naar de Franse profclub Nîmes. Sportjournalist Jan Cottaar schreef in 1954 over de trek naar Frankrijk: 'Steenbergen, Brandes, Stoffelen, Bouman, om er maar een paar te noemen, hebben er stellig niet gevonden wat zij hadden verwacht. De vreemde omgeving, de andere gebruiken, het ongewone voedsel, de voor velen aanvankelijk onbegrepen taal, brengen allerlei moeilijkheden mede, welke uiteraard ook op de prestaties van invloed kunnen zijn.'