Biografie
Mijn jeugd heb ik doorgebracht in Lathi, de stad waar ik ook geboren
ben. Mijn vader (Eino) en moeder (Mirja) hebben mij en mijn twee jaar
oudere broer Tomas groot gebracht. Ik was de sportiefste van ons
tweeën, Tomas hield zich meer met studeren bezig. Ik kom uit een
sportieve familie, maar was de enige met een grote liefde voor voetbal.
Dat combineerde ik altijd met mijn passie voor ijshockey. Tot mijn
dertiende beoefende ik beide sporten fanatiek. Ik droomde ervan een
groot ijshockeyer te worden, maar het werd me steeds duidelijker dat ik
voor het voetbal was weggelegd. Ik was er veel meer in getalenteerd. Op
mijn dertiende heb ik uiteindelijk definitief voor het voetbal gekozen.
Het was een keuze die ik nooit heb betreurd.
Ik begon als zevenjarige te voetballen bij Reipas. Daar heb ik tot
mijn negentiende gespeeld. Ik was inmiddels klaar met school en had een
jaar in het leger gezeten. Zowel op school als in het leger was er alle
gelegenheid te sporten, waardoor ik me goed kon door ontwikkelen. In
het leger was het wel zwaar. Om zes uur moesten we op, waarna we gingen
trainen. Daarna deden we militaire oefeningen om vervolgens weer te
gaan trainen. Ook al was het soms moeilijk vol te houden, ik kijk er
wel met een goed gevoel op terug. Daarna stapte ik over naar MyPa 47,
een club die op het hoogste niveau uitkwam. Mijn profcarrière was
begonnen.
Het is moeilijk om in Finland
echt door te breken. Dat heeft met meerdere zaken te maken. Met de
lange winters bijvoorbeeld. Maar het komt ook omdat de clubs niet
genoeg geld hebben. Veel spelers waren semi-prof en moesten daarnaast
nog werken of studeren. Echt veel verdien je niet als voetballer in de
Finse competitie. Daardoor kiezen velen ook voor een maatschappelijke
carrière. Daarnaast is ijshockey volkssport nummer één en kiezen veel
voetballende talenten ervoor niet door te gaan met voetbal. Het zijn de
nadelen van het Finse voetbal. Met de doorbraak van Jari Litmanen is er
wel veel veranderd. Hij heeft het Finse voetbal op de kaart en na hem
zijn er meerdere Finnen doorgebroken in Europa. De Europese clubs
zoeken nu ook naar talent in Finland en er komen steeds meer fullprofs.
Dat is een goede ontwikkeling.
Ik geloofde in mijn droom om ooit naar Europa te gaan. Ik had mijn
diploma en besloot er voor te gaan. Als het niet zou lukken, kon ik
altijd nog een maatschappelijke carrière opbouwen. Binnen twee jaar
slaagde ik al in mijn missie. Willem II haalde me naar Nederland. Het
was de eerste maanden best moeilijk. Ik kwam in een vreemd land en
raakte ook nog eens geblesseerd. Maar het ging me toch redelijk af. De
club begeleidde me erg goed, wat de aanpassing gemakkelijker maakte.
Het begon wat moeizaam, maar in mijn laatste seizoen liep het
fantastisch. Onder Co Adriaanse eindigden we als vijfde, waarmee we
Europees voetbal haalden. Ik speelde goed dat jaar en vertrok naar PSV.
Het was de eerste topclub waar ik terecht kwam en dat heeft veel
indruk op me gemaakt. Dat heeft alles te maken met de successen die ik
daar heb beleefd. In het tweede en derde seizoen zijn we kampioen
geworden, wat geweldig was om mee te maken. Het zijn de enige twee
titels die ik in mijn loopbaan heb behaald. Ik voetbalde met spelers
als Van Nistelrooy, Nilis, Rommedahl, Van Bommel en Bouma. Om bij zo’n
grote club te mogen voetballen zie ik als een voorrecht. Na drie jaar
ben ik vertrokken. In mijn laatste seizoen speelde ik niet altijd.
Trainer Gerets wilde me behouden, maar er werd me ook verteld dat als
ik per se weg wilde ze me niet tegenhielden. Daarop besloot ik te
vertrekken.
In één week tijd werd er zeker 150 keer gebeld vanuit Griekenland.
Gelukkig niet naar mij, maar naar mijn zaakwaarnemer. Panathinaikos
wilde me graag hebben. Het was een moeilijke beslissing voor me, omdat
ik weinig tot niks van het Griekse voetbal wist. En bovendien kwam ik
in een heel andere en onbekende cultuur terecht. Dat de club me zo
graag wilde, trok me over de streep. Ik heb twee jaar in Griekenland
gespeeld en Athene is mijn favoriete stad geworden. Het was een
geweldig avontuur, privé en sportief. We eindigden achtereenvolgens
derde en tweede in de competitie en bereikten de laatste acht van de
Champions League en UEFA Cup. In de Champions League wonnen we nog
thuis met 1-0 van Barcelona, maar uit werd er met 3-1 verloren. Bij
Europese thuiswedstrijden zaten er zeventigduizend mensen op de
tribune. Ze zorgden voor een ongelooflijke sfeer. In geen enkel ander
land heb ik zoveel passie gezien als daar. Het had ook nadelen, want er
werd ook met muntjes en vuurwerk gegooid. Helaas hoorde dat er ook bij
in Griekenland.
Na twee jaar vond ik het genoeg. Het leven was er mooi, maar
hectisch. Elke dag kon er weer wat gebeuren. Dat er vier trainers in
twee jaar tijd werden versleten zegt wat dat betreft veel. Borussia
Möchengladbach had interesse en zo kwam ik in de Bundesliga terecht.
Ewald Lienen was de trainer en vanaf het eerste moment ging het
geweldig. Helaas werd hij ontslagen, waarna het systeem werd veranderd.
Ik moest de hele linkerflank belopen. Soms moest ik ook in het centrum
spelen. Ik kwam niet tot mijn recht en het gevolg was dat ik minder
speelde. Ik kwam op de bank terecht en daarmee brak een frustrerende
periode aan. Na één jaar diende Crystal Palace, dat net was
gepromoveerd naar de Premier League, zich aan. Ik was bang dat
Borusssia dwars zou liggen, maar gelukkig mocht ik vertrekken. Als Fins
jongetje zag ik altijd alleen maar het Engelse voetbal op tv. Spelen in
die prachtige competitie was een droom die uitkwam.
Het werd niet helemaal wat ik ervan hoopte. Tot Tweede Kerstdag ging
het wel goed, maar daarna brak ik mijn rib en heb ik nooit meer een
echte kans gekregen. Toen ik een keer mocht spelen maakte ik meteen een
doelpunt. Maar de volgende wedstrijd zat ik weer op de bank. Net als in
Duitsland begon een vervelende tijd. Het dieptepunt volgde met de
degradatie. Eén overwinning in de laatste twee wedstrijden was genoeg
voor handhaving. In de voorlaatste wedstrijd stonden we tot twee
minuten voor tijd voor, maar werd het nog gelijk. In de laatste
wedstrijd hetzelfde verhaal, al werd er nu acht minuten voor tijd
gescoord door de tegenstander. De degradatie deed behoorlijk zeer. Het
is tot dusver het dieptepunt in mijn carrière geweest.
De meeste spelers moesten de helft van hun salaris inleveren. In
mijn contract was dat niet opgenomen, waardoor ik te duur werd voor de
club. Tijdens de voorbereiding ging het nog goed, maar daarna gaf de
trainer aan me niet te gaan gebruiken. Vanuit Nederland was ADO
geïnteresseerd. Ik wist weinig van de club, maar heb een Nederlandse
vrouw en had er natuurlijk zelf al heel wat jaren gespeeld. Ik wilde
weer lekker trainen en spelen om het plezier terug te krijgen. Mijn
carrière was in een neerwaartse spiraal beland, maar ik wilde bij ADO
aantonen dat ik het nog kon. Ik heb niet voor niks gescoord tegen
Liverpool en Manchester United. Bij ADO wilde ik me opnieuw laten
gelden. Het pakte geweldig uit. ADO is een fijne club en na één jaar
was er veel interesse. Zelfs Feyenoord, waar ik nog twee keer tegen had
gescoord dat seizoen in De Kuip, wilde me hebben. Dat was een
verrassing, want ik had niet meer verwacht naar een topclub te gaan.
Uiteraard hoefde ik geen seconde na te denken.
Om te mogen ‘werken’ bij
zo’n grote club geeft een onbeschrijflijk gevoel. Dat is voor een
voetballer het mooiste dat er is. Ik heb het geluk gehad dat ik het al
een aantal keer mee heb mogen maken. PSV, Panathinaikos, Borussia en
ook Crystal Palace zijn grote clubs, die veel losmaken bij mensen. Bij
Feyenoord maak ik dat weer mee. Ik vind dat mooi om te zien. In de
voorbereiding speelden we tegen FC Boszoom en kwam ik in gesprek met
een aantal supporters. Dat maakte me duidelijk wat ze verwachten, wat
ze willen zien en hoe zij Feyenoord benaderen. Het is goed om te
beseffen wat de club voor de supporters betekent. Ik vond het een
prettige ervaring.
Ik roep nu niet dat ik in de basis moet staan. Ik doe mijn best en
probeer te laten zien wat ik in huis heb. Door goed te trainen en te
spelen op de momenten dat de trainer me opstelt. Ik ben een betere
speler geworden dan in mijn PSV-periode. Completer vooral, omdat ik
door de ervaring inmiddels precies weet wat er op bepaalde posities van
me verlangd wordt. Ik ga mijn best doen om me te laten zien.
Het is best vreemd dat Feyenoord al zo lang geen landskampioen is
geworden. De UEFA Cup is een geweldig succes geweest, maar het wordt nu
hoog tijd voor de titel. Ik denk dat we dit seizoen een kandidaat zijn
en zie Ajax en PSV als de grootste concurrenten. AZ zal wel bij de
eerste vijf eindigen, maar ik verwacht niet dat ze na het vertrek van
een aantal bepalende spelers om het kampioenschap zullen spelen. Wij
wel, maar dat moet bij een club als deze altijd het uitgangspunt zijn.
Hoog tijd dat het er weer eens van komt.