Henk Schouten

In 1963 ging Henk Schouten terug naar Excelsior. Hij voetbalde tot zijn 59ste. Over zijn periode bij Feyenoord zegt hij: 'Een schitterende tijd, zowel qua voetbal als gezelligheid. Wij hadden een ploeg die jarenlang met elkaar speelde, na afloop bleven we altijd hangen en we gingen met elkaar weg, een glorietijd vond ik het.'

Voor de zoveelste keer sleept hij de doos met krantenknipsels vanuit de kelder naar zijn woonkamer. Henk Schouten wordt nog met grote regelmaat gevraagd naar de tastbare bewijzen uit zijn glorietijd. De meeste knipsels zijn van daags na 2 april 1956, de dag die voor altijd in zijn geheugen gegrift staat. Feijenoord-De Volewijckers: 11-4, met negen doelpunten van Schouten. Een ogenschijnlijk onaantastbaar record in het betaald voetbal, dat nu al bijna een halve eeuw standhoudt.

"Alle records worden gebroken, maar dit kan bijna niet verbeterd worden", stelt Schouten glunderend vast. Nog altijd beleeft hij een zicht- en hoorbaar genoegen aan 'zijn' grote dag. "Ploegen zullen nu niet meer zo snel winnen met elf doelpunten. Het is al een uitzondering als je er drie maakt". Er is in Nederland zelfs nooit iemand geweest die in de buurt kwam van het fenomenale aantal van negen goals. Ja, bij de F-jes of in de vijfde klasse onderbond, maar niet bij de grote jongens. Zes treffers komt bij hoge uitzondering nog wel eens voor. Johan Cruijff en Marco van Basten, om maar een paar namen te noemen, presteerden het beiden. Dan stokt de teller.

En als iemand ooit het onmogelijke presteert en er ook negen in jast, dan nóg blijft Schouten in morele zin recordhouder. Want, zo legt hij ten overvloede nog maar eens fijntjes uit: hij maakte er die dag niet negen, maar tien. Een glaszuiver doelpunt (Schoutens achtste van de dag) werd hem wegens vermeend buitenspel ontzegd. De middenvoor tikte de bal uit de rebound na een schot van Coen Moelijn in de hoek.

Schouten liep al voldaan terug richting middenstip, toen hij er op attent werd gemaakt dat de treffer werd geannuleerd. Bijna een halve eeuw na dato is Schouten nog altijd verongelijkt over die arbitrale dwaling. "De scheidsrechter gaf toe dat hij te vroeg had gefloten. Hij zei tegen me dat hij het niet meer terug kon draaien en dat ik er toch al zat had gemaakt. Het was een duizend procent zuiver doelpunt."

Alles wat Schouten op die tweede april aanraakte, veranderde in goud. Schopte er een Volewijcker over de bal heen, dan was die voor de spits. Een boogballetje dat doorgaans sterft in schoonheid, viel nu precies over de keeper in het doel. En dan te bedenken dat Schouten als vervanger voor Cor van der Gijp als diepste spits stond geposteerd. Goalgetter Van der Gijp had zich een week eerder geblesseerd en sloeg de opmerkelijke verrichtingen van zijn stand-in vanaf de tribune met verwondering gaande. De snelle Schouten speelde normaalgesproken net achter zijn zijn goede vriend Van der Gijp. "De beste spits waar ik ooit mee heb gespeeld", blikt Schouten terug.

Naast Schouten had rasdribbelaar Moelijn, op de flank ongrijpbaar voor de defensie van De Volewijckers, een groot aandeel in de monsterscore van Feijenoord. Scoren deed Coentje die dag zelf niet. Tinus Bosselaar en Riny van Woerden maakten de andere twee doelpunten. Omdat het scorebord van Feijenoord geen dubbele cijfers had, moesten voor de laatste twee goals de rode cijferborden van de speedwayraces worden aangerukt.

Schouten besloot het seizoen 1955/1956 als topscorer van Nederland met 35 treffers, twee meer dan PSV-er Coen Dillen. Toch eindigden de Rotterdammers dat jaar in de Hoofdklasse B slechts op de vijfde plaats, achter Elinkwijk, Rapid JC (dat later de kampioenscompetitie won), sc Enschede en PSV.

Grote successen smaakte Feijenoord pas een paar jaar later, met Schouten als belangrijke pion. Hij tekende in de kampioenswedstrijden in de seizoenen 1960/1961 en 1961/1962 voor de beslissende doelpunten. "Dat waren ook grote momenten, maar voor mij persoonlijk blijft die wedstrijd tegen De Volewijckers toch het allermooiste."