Robin van Persie

Robin van Persie, geboren in Rotterdam, debuteerde in februari 2002 als achttienjarige en won een paar maanden later de UEFA Cup. In 2004 vertrok hij naar Arsenal en later speelde hij voor Manchester United en Fenerbahçe. In 2018 keerde hij terug en won hij de beker; in 2019 stopte hij. Hieronder vertelt hij over zijn eerste stappen in het eerste elftal.

In zijn eigen woorden:

Ik ben geboren en getogen in de Rotterdamse wijk Kralingen en opgegroeid in een normaal gezin met twee oudere zussen Lily en Kiki. Mijn vader Bob is beeldend kunstenaar en mijn moeder werkt in de gehandicaptenzorg. Ze zijn gescheiden toen ik nog heel jong was. De eerste jaren heb ik bij mijn moeder gewoond, maar toen ik een jaar of vijf was ben ik bij mijn vader gaan wonen. En dat doe ik nog steeds, mijn vader is eigenlijk ook gewoon mijn beste vriend. Hij heeft me ook besmet met het voetbalvirus.

Voetbal heeft me altijd in het bloed gezeten. Sinds ik kan lopen heb ik nooit iets anders gewild dan profvoetballer worden. En zodra het kon, ben ik dan ook lid geworden van Excelsior, dat was lekker dichtbij huis. Daar ontmoette ik in de E-tjes Said Boutahar. We raakten aan de praat, bleken bij elkaar in de buurt te wonen en het klikte meteen. Allebei compleet maf van voetbal. Ik denk dat we in de vijf jaar die volgden elke dag wel samen waren, totdat hij naar het HAVO/VWO ging en ik naar het VMBO. Dat was op het Thorbecke Lyceum. Maar in die tijd daarvoor en daarna waren we – samen met Saids broertje Driss - elke dag op straat te vinden, bijvoorbeeld op de speeltuin aan de Oudedijk, waar we hele competities opzetten. Dat pleintjesvoetbal blijft een passie en als ik de kans krijg, ben ik er nog steeds te vinden.

Ik denk dat ik op het pleintje de basis heb gelegd voor mijn huidige spel. Sowieso de techniek, maar ook mijn traptechniek heb ik er aan te danken. Want als er we bijvoorbeeld maar met zijn tweeën waren, gingen we allebei aan een kant staan en dan op doel schieten. Je trapte dan toch al gauw over dertig meter. Dan gingen we tot de tien en de verliezer moest dan een blikje fris kopen voor de winnaar. Daar konden we dagenlang mee bezig zijn. Het leuke was als je een paar keer achter elkaar won: was die ander uitgedroogd en al zijn zakgeld kwijt, haha! Maar het mooie was dat je ondertussen onbewust heel gericht werkte aan het verbeteren van je trap. Mijn linkerbeen is nu echt mijn sterke punt en ook rechts is, dankzij het pleintje, redelijk ontwikkeld.

Op een gegeven moment, ik denk dat ik een jaar of dertien was, merk je dat je echt talent hebt. Mensen praten over je en dan ga je beseffen dat je iets kan bereiken in het voetbal. Gelukkig maar, want ik denk dat voetbal het enige gebied is waarop ik talent heb. Andere mensen zijn goed in leren, maar dat is nooit mijn sterke kant geweest. Je zou dus kunnen zeggen dat het voetbal mijn redding is geweest.

Echt serieus werd het toen ik als tweedejaars C van Excelsior naar Feyenoord ging. Ik kwam bij Feyenoord terecht in de C-stichting. Vervolgens kwam ik via de B-sportclub, de B-stichting en de A-stichting als tweedejaars A bij Jong Feyenoord te spelen. Als je het zo zegt, lijkt het alsof het allemaal heel makkelijk ging, maar ik heb er hard voor moeten werken en veel steun gehad van de trainers. Als jong ventje was ik nogal eens moeilijk, maar als je ouder wordt gaat dat er vanzelf uit.

Vanaf onder 14 zat ik ook bij de verschillende Nederlandse elftallen. Dat heb ik altijd heel erg mooi gevonden, hoewel ik nooit echt een basisplek heb gehad. Eigenlijk zat ik altijd net achter Van der Vaart en momenteel moet ik bij onder 19 de concurrentie aangaan met Nicky Hofs van Vitesse.

Sinds de winterstop zit ik bij de A-selectie, iets waarvan ik al tijden droomde, maar dat ik niet zo snel zag gebeuren. Ik had me er zelfs een beetje bij neergelegd dat ik dit seizoen af zou maken in het beloftenteam. Maar zie, het kan snel gaan. Van jeugdspeler ben ik selectielid geworden en nu heb ik al een aantal keer in de basis gestaan.

Debuteren was een heel apart gevoel. Toen ik van de trainer hoorde dat ik tegen Vitesse in de basis zou staan, schrok ik wel even. Maar daarna nam ik me voor om gewoon lekker te gaan voetballen. Ik doe eigenlijk alles op gevoel en dat werkt voor mij heel goed. Ik heb nog wel adviezen gekregen van de oudere jongens. Zij proberen je echt op je gemak te stellen. Daarnaast heb ik veel met Said Boutahar gesproken. Hij is toch mijn maatje en het is voor ons allebei heel snel gegaan. Het is gewoon lekker om met een vriend daarover te kunnen praten.

Een geheim voor het succes van de laatste tijd weet ik niet echt. Wel weet ik dat de mensen in mijn directe omgeving er een grote rol in spelen. Mensen als mijn vader en mijn vrienden. Daaronder neemt mijn begeleider Sietje een belangrijke plek in. Hem heb ik twee jaar terug ontmoet bij zijn neefje Hicham, een jeugdvriend van me. Sietje had zelf veel talent, heeft nog bij SVV gespeeld, maar heeft het door een heupblessure nooit gered. Hij is, net als ik, een echte straatvoetballer. Sietje geeft me tips, en praat daags voor wedstrijden veel met me. Op de dag van de wedstrijd voel ik me daardoor sterk.

Het is nu belangrijk dat ik niet ga zweven. Dit is iets waar ik 13 jaar naartoe heb gewerkt, dus nu mag het niet misgaan. Het zal gedurende fases goed gaan, maar er zullen ook mindere, moeilijke periodes komen. Natuurlijk heb ik dromen, maar ik ben nog hartstikke jong, moet geduld hebben en vooral rustig blijven. Nu sta je in de basis, de volgende wedstrijd sta je er weer naast. Maar op de bank zitten bij Feyenoord vind ik ook heel mooi. Over mijn toekomst denk ik eigenlijk nog niet na. Ik wil gewoon lekker voetballen en me bewijzen bij Feyenoord. Er zijn bovendien nog een hoop dingen die ik kan en moet verbeteren. Maar… ik heb het nu in ieder geval enorm naar mijn zin. Dat is het begin en dan komt de rest vanzelf wel.