Biografie
Jongste debutant ooit (16 jaar en 148 dagen)
Je hoort vaak verhalen van jongens die zowat vanaf hun geboorte met een
bal in de weer waren. Bij mij was dat toch wel iets anders. Voetbal
interesseerde me maar weinig. Ik was niet op straat te vinden om te
pingelen en keek er niet naar op televisie. Liever was ik druk bezig
met turnen. Ik kon de spagaat, radslag en vond het geweldig om een
achterwaartse salto te maken. Ik wilde acrobaat worden, maar lang heb
ik die ambitie niet gehad. Want ook ik raakte net als zoveel andere
jongetjes verliefd op voetbal.
Ik was een jaar vijf/zes toen
mijn ouders scheidden. Tot dat moment was ik al vaak bij mijn oma. Ze
paste op me als mijn moeder werkte. Ik vond het er geweldig. Mijn oma
had toentertijd nog dertien kinderen. Haar huis was een verzamelpunt
voor de gehele familie, alle kinderen en kleinkinderen kwamen er eten.
Er werd altijd een grote pot met eten gemaakt en de sfeer was geweldig.
Toen mijn ouders scheidden en mijn moeder in Amsterdam ging wonen, gaf
ik aan bij mijn oma te willen wonen. Twee nichtjes van me hadden eerder
ook al bij haar gewoond, dus zo vreemd was dat niet. Toen ben ik bij
haar ingetrokken en nu, tien jaar later, woon ik er nog steeds. En ik
heb het er nog net zoveel naar mijn zin als tien jaar geleden, mijn oma
is een geweldige vrouw. Met mijn ouders heb ik ook een sterke band,
mijn moeder woont inmiddels weer in Rotterdam.
Mijn neefje speelde bij Sparta en zei dat ik moest komen naar een Open
Dag. Ik hield niet van voetbal, maar vond het die dag wel leuk. Ik kon
bij Sparta komen voetballen en mijn oma moedigde me aan te gaan. Dat
aanmoedigen was later niet meer nodig, want toen deed ik niks anders
meer dan voetballen. Bij Sparta, waar ik twee keer per week trainde, en
daarna dus ook dagelijks op straat. Turnen en acrobatiek was ik op slag
vergeten, ik wilde alleen nog maar een grote voetballer worden. Mijn
oma was er blij mee, want ze was allang blij dat ik niet meer van die
gevaarlijke capriolen uithaalde met salto's. Je breekt nog eens je nek,
zei ze wel eens. Met voetbal moedigde ze me erg aan. Als de tram soms
niet reed, liepen we naar Sparta. In haar tempo kon dat wel eens drie
kwartier duren. Ik heb heel veel bewondering voor haar.
Het
ging geweldig die eerste jaren. Het eerste jaar bij de F'jes werden we
meteen kampioen. Ik begon als spits en scoorde veel. Tijdens het
seizoen kwam ik een keer achterin te spelen en dat beviel goed. Ik
maakte het seizoen af als verdediger. Met mijn vriendjes Garry en
Lerien staken we met kop en schouders boven de rest uit. We mochten de
E1 overslaan en kwamen in de E-Top terecht. Dat was toentertijd een
soort D3. Grootste verschil was dat we opeens op een groot veld kwamen
te spelen en dat was behoorlijk wennen.
We waren de kleinsten,
maar werden wel basisspeler. Ook dat jaar ging het goed en werden we
kampioen. Het jaar erop volgde een nieuwe titel. Ik speelde in die tijd
rechtsback of rechtshalf. Mijn nieuwe trainer Ceriel Berkhout vond me
meer geschikt als aanvallende middenvelder. Ik ben hem er tot op de dag
van vandaag dankbaar voor, want op die plek kon ik het best uit de
voeten. Gelukkig kon ik me er zo op jonge leeftijd al gaan ontwikkelen.
Bij de E'jes was er al interesse van Ajax, PSV en Feyenoord.
Ik vond het eigenlijk niet interessant. Ik keek geen voetbal op
televisie en kende geen van de eerste elftalspelers van Sparta of van
de topclubs. Alleen de echte grote voetballers van Oranje kende ik,
maar verder kon ik er niet van wakker liggen. Ik had het naar mijn zin
bij Sparta, dus bleef ik.
Bij de D-Top kreeg ik het minder
naar mijn zin. Ik stond niet op de plek waar ik wilde staan en het liep
niet goed. Feyenoord meldde zich weer in de D1 en toen ben ik er voor
het eerst over gaan nadenken. Ik besloot het toch niet te doen, omdat
ik een nieuwe trainer zou krijgen en Sparta me graag behield.
Ik
kwam in beeld bij de KNVB en werd geselecteerd voor een
vertegenwoordigend jeugdelftal. Dat seizoen ging niet alles even goed,
want door groeipijn stond ik vier maanden aan de kant. Maar het was
geen slecht jaar. Toch vertrok ik op het moment dat Feyenoord zich weer
meldde. Ik raakte er zelf ook van overtuigd dat het beter was voor mijn
ontwikkeling en het verhaal van Feyenoord stond me aan.
Ik had zeven jaar bij Sparta rondgelopen en moest erg wennen opeens in
een Feyenoord-shirt rond te lopen. Na een tijdje ging ik me steeds meer
op m'n gemak voelen. Ik kwam in de C1 te spelen, onder Michel Valke.
Een leuk jaar, ook omdat Gaston Taument assistent-trainer was en me
leerde rendement uit mijn acties te halen. Vaak maakte ik een actie
teveel en was het moment om een assist te geven of doelpunt te maken al
weer weg. Hij maakte me daar meer bewust van. Dat jaar was goed voor
me.
In de B1 wonnen we alles wat er te winnen viel: de titel,
de beker en de Super Cup. Ik heb toentertijd ook veel geleerd van Igor
Korneev, die aan mijn techniek schaafde. Het tweede jaar bij de B, dat
was het seizoen 2006/2007, werd ik al overgezet naar de A-jeugd. Henk
Fräser was er trainer. Hij heeft me geleerd vertrouwen te hebben,
zelfbewust te zijn en veel van mezelf te eisen. Ook dat was weer heel
belangrijk voor me.
Aan het eind van het jaar kreeg ik van
Fräser te horen dat ik mee mocht met het eerste elftal naar Turkije. Ik
was op dat moment net zestien jaar geworden. Ja, dat kwam als een
behoorlijke verrassing. Nerveus was ik niet, maar dat kwam ook door de
manier waarop we werden opgevangen denk ik. Ron Vlaar kwam meteen naar
me toe en heette ons welkom. Het was de eerste van vele vriendelijke
reacties. Het werd een leuke en leerzame week.
Ik trainde in
de maanden erna zo nu en dan mee met het eerste. In april gebeurde er
iets wat ik niet snapte. Ik had aangegeven dat ik niet kon trainen,
omdat ik belangrijke testen had voor school. Op dinsdag werd ik gebeld
door Stanley Brard. Hij zei dat ik wel gewoon moest gaan trainen en dat
Feyenoord iets met school zou regelen. Op woensdag meldde ik me dus op
het trainingsveld bij het eerste. Bij het positiespel kreeg ik gelijk
een hesje. Ik snapte er niet zoveel van eigenlijk, kon me niet
voorstellen dat ik bij de selectie zou zitten voor de wedstrijd van
zondag. Ik was nog niet eens een half jaar zestien"
Maar op
donderdag zat ik er weer bij en hoorde ik ook dat ik bij de selectie
zat. Dat was geweldig nieuws. Weer trainde ik met een hesje. Zat het er
dan toch aan te komen? Ja, zo bleek, want Koeman vertelde me dat ik
zondag aan de aftrap mocht verschijnen. Dat betekende dat ik als
jongste speler ooit in Feyenoord 1 ging spelen. Ik kon het maar
moeilijk geloven.
Weer had ik geen zenuwen. Ik was eigenlijk
alleen maar ongeduldig, de dagen hebben nog nooit zo lang geduurd. Dat
gold ook voor de warming-up, daar leek geen einde aan te komen. Tijdens
de wedstrijd heb ik mijn best gedaan, ik scoorde nog bijna in de
beginfase. Iedereen was heel positief, maar we verloren wel met 0-4.
Maar dat is niet waar ik nu aan terugdenk bij mijn debuut. Ik mocht als
jongste speler ooit debuteren, dat is wat overheerst. 8 april 2007 zal
ik daarom nooit vergeten. Die wedstrijden waren uiteraard meer
bijzonder dan de duels met NEC en Heracles die in de week erna volgden.
Op dit moment mag ik me bewijzen in de voorbereiding. Ik heb
eigenlijk maar één doelstelling en dat is bij de selectie blijven. Ik
kan mezelf wel meer opleggen, maar dat lijkt me onzin. Laat ik eerst
maar proberen erbij te blijven, daarna zie ik wel weer verder. Het gaat
goed met me, de sfeer binnen de groep is geweldig en het is voor mij
een eer met grote spelers als Makaay en Van Bronckhorst te mogen
trainen. Ik kijk nog steeds mijn ogen uit. Dat had ik een half jaar
geleden nog het meest toen ik op het veld stond met Pierre van
Hooijdonk. Als klein jongetje zag ik hem scoren in de UEFA Cup-finale
tegen Borussia Dortmund. En toen speelden we opeens in één elftal. Dat
is toch iets waar ik nog steeds erg trots op ben.
Naam: Georginio Gregion Emile Wijnaldum
Geboortedatum: 11 november 1990
Geboorteplaats: Rotterdam
Contract tot: Medio 2009
Positie: Middenveld, de nummer '10' positie heeft mijn voorkeur.
Opleiding: VMBO Handel & Administratie. Ik begin in september 2007 aan het vierde en laatste jaar.
Burgerlijke staat: Vrijgezel
Kinderen: Geen
Vorige club: Sparta
Trainers: Bij Feyenoord Michel Valke, Cor Adriaanse, Henk Fräser, Erwin Koeman en nu Bert van Marwijk.
Favoriete club: Feyenoord
Favoriete stadion: De Kuip en de Allianz Arena in München.
Grootste voorbeeld: Zinedine Zidane
Stad: Rotterdam
Hoogtepunt: Mijn debuut bij Feyenoord, op 8 april 2007 tegen FC Groningen.
Dieptepunt: Heb ik gelukkig nog niet mee gemaakt.
Vrije tijd: Ik vind tennis erg leuk. Ik ga ook wel eens zwemmen.
Tijdschriften: VI
Krant: In de metro lees ik altijd Metro en Sp!ts. Soms koop ik het AD.
Televisie: De Gouden Kooi. Op de Box kijk ik graag naar Dave Chappelle.
Muziek: R&B en hiphop. Kanye West vind ik erg goed.
Beste film: John Q. Die film was erg aangrijpend.
Beste CD: Future Sex & Love Sound van Justin Timberlake
Beste boek: Ik hou niet van lezen.
Eten: Roti
Drank: Van alles en nog wat.
Beste Eigenschap: Ik lach altijd.
Slechtste eigenschap: Misschien ben ik soms wat al te ongeduldig.