Eddy Treijtel

Eddy Treijtel werd geboren in Rotterdam. Op zijn tiende werd hij lid van Schiebroek, waar hij meteen onder de lat kwam te staan. Anderhalf jaar later, in 1957, volgde hij zijn broer naar Xerxes. Hij doorliep daar de hoogste jeugdelftallen en debuteerde als zeventienjarige in het eerste elftal. Vaak speelde hij op zaterdag in de jeugd en op zondag in het eerste, tot een hardnekkige blessure van eerste doelman Andries van Dijk hem een vaste plaats bezorgde.

Met Xerxes, dat na een fusie met DHC als Xerxes/DHC in Delft ging spelen, kwam Treijtel een jaar uit in de Tweede divisie, een jaar in de Eerste divisie en twee jaar in de Eredivisie. Toen de geldschieter van de club zich terugtrok, maakte hij in 1968 samen met Wim van Hanegem en Frans van der Heide de overstap naar Feyenoord.

In zijn eerste seizoen in Rotterdam was hij reserve achter Eddy Pieters Graafland. Een jaar later werd Treijtel eerste doelman, maar voor de Europacupfinale tegen Celtic op 6 mei 1970 in Milaan koos trainer Ernst Happel toch voor Pieters Graafland: de grootste teleurstelling uit Treijtels loopbaan. In de twee duels om de Wereldbeker tegen Estudiantes de La Plata stond hij wel weer onder de lat. Daarna groeide hij uit tot de vaste doelman van Feyenoord, met wie hij in 1971 en 1974 landskampioen werd en in 1974 de UEFA Cup won ten koste van Tottenham Hotspur.

Eeuwige bekendheid verwierf Treijtel op 15 november 1970, toen hij in de uitwedstrijd tegen Sparta op Het Kasteel met een uittrap een meeuw uit de lucht schoot.

In 1979 vertrok hij naar AZ'67, waar hij nog zes seizoenen speelde en in 1981 opnieuw landskampioen werd. Hij had nog een jaar willen doorgaan, maar tijdens een verplicht zaalvoetbaltoernooi raakte hij geblesseerd aan zijn heup en moest hij in 1985 stoppen. Na zijn loopbaan bouwde hij een eigen schoonmaakbedrijf op.