Ernst Happel

Ernst Happel werd in 1925 in Wenen geboren en was als speler een harde, slimme verdediger van Rapid Wien, waarmee hij zes keer kampioen van Oostenrijk werd. Met het Oostenrijkse elftal werd hij derde op het WK van 1954. Na twee seizoenen bij Racing Club de Paris keerde hij terug naar Wenen, waar hij in 1959 speler-trainer werd.

Via Den Haag naar Rotterdam

In 1962 kwam Happel naar Nederland, als trainer van ADO in Den Haag. Daar bereikte hij vier keer de bekerfinale en won hij in 1968 de beker, ten koste van Ajax. In de zomer van 1969 volgde hij bij Feijenoord Ben Peeters op, die net de eerste dubbel van de club had gewonnen. Happel trof een elftal met spelers als Willem van Hanegem, Coen Moulijn, Rinus Israël, Wim Jansen en de Oostenrijker Franz Hasil, die hij nog van Rapid kende. Zijn eerste officiële wedstrijd, op 10 augustus 1969 tegen Telstar, werd met 3-1 gewonnen.

Weinig woorden, veel discipline

Happel praatte weinig, en dan kort en in het Duits. Hij was streng en hamerde op discipline, druk zetten, de buitenspelval en het veroveren van de bal op de helft van de tegenstander. Zijn bekendste uitspraak gaat over zijn eigen rol. Gevraagd naar zijn tactiek, antwoordde hij volgens de overlevering dat die bestond uit ‘Rinus, Willem en Coentje’: zonder goede spelers geen tactiek.

In zijn eerste seizoen bereikte Feijenoord de finale van de Europa Cup I, na onder meer AC Milan en Legia Warschau. Op 6 mei 1970 werd Celtic in Milaan na verlenging met 2-1 verslagen. Celtic-trainer Jock Stein zei na afloop dat zijn ploeg niet van Feijenoord had verloren, maar van Happel. Een paar maanden later volgde de Wereldbeker tegen Estudiantes, met een 1-0 in De Kuip na een 2-2 in Buenos Aires, en in 1971 de landstitel. Over die jaren vertelt het hoofdstuk De Europa Cup I uitgebreid.

In 1972 en 1973 werd Feyenoord tweede achter Ajax. In het voorjaar van 1973 wilde Happel stoppen; in april vertrok hij. In zijn vier seizoenen speelde Feyenoord 165 officiële wedstrijden, waarvan er 118 werden gewonnen.

Winnen in vier landen

Na een kort avontuur bij Sevilla maakte Happel van Club Brugge een Belgische topclub, met drie landstitels op rij en twee Europese finales tegen Liverpool. Als bondscoach van Oranje bereikte hij in 1978 de WK-finale in Argentinië, die na verlenging werd verloren. Met Hamburger SV won hij twee Duitse titels en in 1983 opnieuw de Europa Cup I, tegen Juventus. Daarmee was hij de eerste trainer die het belangrijkste Europese clubtoernooi met twee verschillende clubs won. Met Swarovski Tirol werd hij ook in eigen land nog twee keer kampioen.

In januari 1992 werd Happel bondscoach van Oostenrijk. Elf maanden later overleed hij aan longkanker, op 66-jarige leeftijd. Het Praterstadion in Wenen draagt sindsdien zijn naam. In De Kuip onthulde zijn zoon in januari 2005 een borstbeeld van de trainer die Feyenoord naar de top van Europa en de wereld bracht.