Roda JC – Feyenoord

Willem
van Hanegem loopt glimlachend te wachten tot hij een vrijbrief ontvangt
om in zijn nadagen nog een andere werkgever te mogen zoeken. Jorgen
Kristensen roept al vanaf de eerste balomwenteling van dit seizoen dat
zijn koffers gepakt staan om terug te keren naar Denemarken. Dick
Schneider maakt van zijn gebrek aan voetbalambitie helemaal geen geheim
meer. Theo de Jong kuiert van de ene ongeïnspireerde wedstrijd naar de
andere en Nico Jansen blijkt vooralsnog één miljoen te duur. Zie daar
een ruwe schets van Feyenoords topelf. En toch maakt deze ploeg nog
volop aanspraak op de landstitel.

Dat zegt veel over de
huidige kracht van de andere topclubs, maar het betekent ook dat een
geïnspireerd Feyenoord op zijn akkertje naar eenzame hoogte zou kunnen
klimmen. In potentie beschikken de Rotterdammers over het meeste
“individuele” talent van alle topclubs, maar al die eenlingen hebben er
allang de balen van om als een eenheid op te trekken. Het is eigenlijk
een oud verhaal. Vraag het aan de tegenstanders van Feyenoord en ze
zullen je zeggen dat ze verbaasd staan van het onderlinge gekanker in
de Feyenoord-gelederen. Deze groep maakt een totaal verziekte indruk.
Alle ambities, alle speelvreugde is weggeëbd (de goeden daargelaten,
zoals een Wim Jansen, een Willi Kreuz of een Mladen Ramljak). En
Feyenoords leiding heeft het zover laten komen, zonder in te grijpen,
zonder kwalijke elementen rücksichtslos uit te snijden. Die
chirurgische ingreep zal nu hals over kop plaats moeten vinden. Maar is
Feyenoord niet alweer te laat? Peter Arntz is nu al ingelijfd bij AZ’67
en als onze inlichtingen juist zijn dan heeft RWDM zich al verzekerd
van Jan van Deinsen. Vorige week moest Feyenoord een nieuwe spits
betalen voor het gebrek aan krachtig beleid.

In een
carnavaleske Kaalheide keilde een bezield Roda JC de Rotterdammers uit
de beker. Al heel vroeg in dit seizoen deed Ipswich Town hetzelfde,
toen het nog om een Europese beker ging. Resteert alleen nog het
landskampioenschap. Feyenoord is op dat front nog helemaal niet
kansloos, maar het zou een blamage zijn als PSV, FC Twente of Ajax zich
zouden laten verrassen door het “zootje ongeregeld”, waaruit Feyenoord
momenteel bestaat. Nogmaals: Feyenoord heeft behoefte aan een sterke
hand. Wie niet bereid is zijn vorstelijke salaris om te zetten in
collectieve inzet, moet maar verdwijnen. Door de huidige leiding is
Feyenoord niet inspireren.

Slechts openlijke kritiek
naar de pers heeft nog invloed. Incidenteel althans, want nadat sommige
Feyenoorders na de matige vertoning in Eindhoven (0-0) in de
plaatselijke pers met de grond waren gelijk gemaakt, toonden ze zowaar
in Kerkrade verschijnselen van arbeidslust. Jörgen Kristensen was
daarvan het voorbeeld. De kleine Deen liet zichzelf verleiden tot
grimmig verdedigen: een zelden te aanschouwen tafereel. Tot diep in de
tweede helft liet deze Kristensen zien over welke grote mogelijkheden
hij beschikt. Draaiend en kappend als in zijn beste Sparta-jaren leek
hij Feyenoord nog zowaar te inspireren. Maar de goed spelende
Kristensen trof het niet aan Roda uitblinker tegenover zich aan te
treffen; Peter de Wit. Een vleugelverdediger die zich dit seizoen
steeds nadrukkelijker op de voorgrond speelt. Afgezien van de acties
van Kristensen, het uitstekende werk (opnieuw) van pratende regelaar
Ramljak en Wim Jansen (opnieuw een mens van goeden wille) viel er
bitter weinig te genieten van Feyenoord.

Het wordt
gênant de tekortkomingen van Nico Jansen andermaal uit te diepen,
terwijl Jan Everse, Dick Scheider en de ingevallen Martin Vreysen
uitermate zwak acteerden. Het is misschien lullig voor Feyenoord om nog
even te memoreren, dat Dick Nanninga ooit (transferbedrag 35.000
gulden) door Cor van de Gijp is aanbevolen in De Kuip. Feyenoords
deskundige zagen het niet zitten en kochten twee jaar later voor een
miljoen Nico Jansen. Ik kom er op, omdat uitgerekend Dick Nanninga
Feyenoord de bekerdas omdeed. Hij scoorde in de verlenging tweemaal, de
laatste goal was beslissend. Bert Jacobs zweert bij de traditionele
vleugelspelers, buitenspelers die vanaf de zijkant openingen maken om
vervolgens met een voorzet spektakel voetbal mogelijk te maken. Aan
Dick Nanninga en Johan Toonstra vervolgens de taak erin te vliegen.
Maar zij zijn sterk afhankelijk van het creatieve vermogen van die
vleugelspelers. Roda heeft in Pierre Vermeulen en Gerard van der Lem
twee talenten, die voor dat werk geschikt zijn. Snel (Vermeulen) en
getruct (Van der Lem). Pierre Vermeulen is nog te weinig constant in
zijn acties en Gerard van der Lem werd te lang gehinderd door
conditiegebrek. Komen ze echter tot constante individuele acties, dan
zal er nog meer dreiging uitgaan van Roda’s hoge aanval. De Limburgers
klopten in elk geval zeer verdiend Feyenoord. Met Dick Advocaat als de
grote regelaar. Dickie schept er een satanisch genoegen in om Willem
van Hanegem een onplezierig anderhalf uur te bezorgen. Willem vond het
wel best. Hij sierde zich met een zottekap, aaide een ballenjongen over
zijn hoofd en liet zich geblesseerd vervangen. Willem is niet eens meer
kwaad te krijgen over een nederlaag. Zover is het met Feyenoords
interesse.

Tekst: Cees van Cuilenborg
Voetbal International nummer 10 – 1 maart 1976.