Sparta Rotterdam – Feyenoord

De vreemdste Sparta-Feyenoord wedstrijd ooit gespeeld Wie niet sterk is moet slim zijn!

DIT WAS DAN SPARTA—FEYENOORD. Een beetje anders misschien dan 'de hongerige voetbalscharen uit Rotterdam, die er met duizenden op af zijn gekomen, hadden verwacht — vooral wat de uitslag betreft — maar toch wel echt Sparta—Feyenoord. Dat wil zeggen: altijd anders dan je denkt Ja, dit is misschien wel de vreemdste Sparta—Feyenoord, die ik en duizenden Rotterdammers met mij zich kunnen herinneren. Niet mooi, vooral geen reclame voor „beter voetbal" — de leus van Burgwal — wel spannend, maar vooral: vreemd


Feyenoord, beroofd van zijn beste voetballers — Brandes, Steenbergen en Arie de Vroet — heeft er lang over gepiekerd hoe het toch met zo weinig mogelijk kleerscheuren uit deze eliminatie-competitie te voorschijn kan komen. Het heeft zich gespiegeld aan één van de beste spreekwoorden, die er zijn: wie niet sterk is, moet slim zijn! Feyenoord wist dat het in een open strijd met Sparta het onderspit zou moeten delven en nu kunnen de idealisten, die zeggen dat we nog altijd voor ons plezier voetballen, wel met allerlei bezwaren komen aandragen,'maar Feyenoord koos de veiligste weg en ging „super-stopperen". Dit is wel een erg vreemd woord — dat geef ik dadelijk toe — maar ik weet voor die spelerspyramide voor het Feyenoorddoel zo gauw geen betere naam te bedenken. Kroon was aanvoerder en dat was goed bekeken, want nu kon hij naar hartelust het „levende muurtje" commanderen Zelfs Jan Linssen moest er op z'n ouwe dag aan geloven en Kilsdonk linksbuiten? Ja, als er achter niets te doen was en dat kwam niet dikwijls voor. Alleenj Ad Hoek had als opdracht om maar ergens op het veld rond te zwerven en met snelle spurtjes éénmansaanvalletjes uit te voeren, daarmede de anderen de gelegenheid gevend om even op adem te komen


Dit is — mijne lezers — het beeld, dat ik u van de wedstrijd moet schetsen.: een Sparta, dat zeker driekwart van de tijd topzwaar op Feyenoord geleund heeft zonder het schot te kunnen vinden, waar duizenden op de tribunes eenvoudig om smeekten. Erger, veel erger nog: dit Feyenoord, dat zich niet in honderd maar in duizend bochten heeft moeten kronkelen om aan de nederlaag te ontsnappen — dank zij de tien man-verdediging, dank zij ook Kroon, die Sparta's gevaarlijkste man — Henk den Boer — schotlam maakte, dank zij vooral nog Henk van der Bijl, die wat er nog door de levende muur heensiepelde en dat was lang niet altijd ongevaarlijk, kordaat en secuur onschadelijk maakte — dit Feyenoord is zo waar ook nog met de overwinning naar huis gegaan. Ik wil geen enkele Spartaan bezwaren, maar fout was het, dat — ongeveer een kwartier voor de rust — Hoek zo vrij als een vogeltje in de lucht voor Sparta's doel stond en uit een vrije trap van v. Kilsdonk met een vriendelijk knikje de bal in Sparta's touwen kon koppen (0—1).


En nu kan men natuurlijk achteraf wel met allerlei theorieën voor de draad komen en Sparta het bijvoorbeeld als een bokser, die zijn knokels gloeiend heeft geslagen op de handschoenen van zijn tegenstander, eens met een andere taktiek had moeten proberen, maar de Feyenoorders kunnen gnuivend zeggen, dat de krijgslist geslaagd is. Het is alleen maar de vraag of zij tegen een elftal — als bijvoorbeeld BW de volgende week — ook zal slagen. Dat is evenwel van later zorg. De eerste punten zijn binnen en een knappe jongen, die ze nog van Feyenoord afpakt.