Biografie
Ernst Happel was een Oostenrijkse voetballer en trainer. Als voetballer was hij international, als trainer haalde hij enorme resultaten met meerdere ploegen. Hij won met Feyenoord de Europacup I en bereikte met Oranje de finale van de Wereldbeker in 1978. Voetballer Hij speelde 51 wedstrijden als verdediger voor het Oostenrijkse nationale elftal, waarvan 4 bij het WK 1954 en 2 bij het WK 1958. Trainer Zijn trainerscarrière begon bij ADO Den Haag, waar hij in 1968 de KNVB-beker won. Daarna ging hij naar Feyenoord, waarmee hij in 1971 landskampioen werd en in 1970 de Europacup I en de Wereldbeker won.
Van 1973 tot 1978 trainde hij Club Brugge, waarmee hij meerdere Belgische titels won, en 2 Europese finales haalde. Tussen 1979 en 1981 trainde hij Standard Luik waarmee hij de Belgische beker won.
In 1978 was hij bondscoach van het Nederlands Elftal, dat op het WK in Argentinië tweede werd. Naar verluidt bestond zijn wedstrijdbespreking voor de finale uit de zin: "Meine Herren, zwei Punkte."
In Duitsland trainde Happel tussen 1981 en 1987 Hamburger SV (2 landstitels, 1 beker, 1 Europacup1, een UEFA cup-finale). In 1987 werd hij trainer van FC Swarovski Innsbruck. Landskampioen in 1989 en 1990, bekerwinnaar in 1989. In 1992 werd hij nog bondscoach van Oostenrijk.
Na zijn dood werd het Praterstadion in Wenen omgedoopt tot het Ernst Happelstadion. Op 23 januari 2005 is in de Rotterdamse Kuip door zijn zoon een borstbeeld onthuld.
Happel was een fenomeen, die zijn ragfijne analyses en weldoordachte psychologie overbracht met een minimum aan woorden. Kein keloel, fußbal spielen was zijn credo. Spelers hadden aan een half woord genoeg, het respect voor de trainer was enorm. Tijdens de wedstrijd communiceerde hij vanuit de dug-out met zijn karakteristieke snerpende fluitjes.
